Ik was de naam van de plek alweer vergeten, maar een omschrijving voorgelegd aan ChatGPT leidde mij terug: N.K. heette het podium in de Berlijnse wijk Neukölln, waar ik ruim tien jaar geleden Lucretia Dalt zag en sprak. Zo’n typisch avantgarde-podium tweehoog achter in een uitgewoond voormalig bedrijfspand. De in Colombia geboren en opgegroeide Dalt was destijds net een paar jaar in Berlijn en had net twee ambiëntachtige soloalbums uit voor het Human Ear label die inmiddels al niet meer op Spotify terug te vinden zijn.
Inmiddels bestaat N.K. al jaren niet meer en is Lucretia Dalt een internationale ster die via de avant-garde zelfs het ruimdenkende deel van het poppubliek heeft bereikt. In de jaren na dat optreden in N.K. ontwikkelde Dalt nadrukkelijk haar eigen muziekstijl, waarin elektronica, haar zangstem en hier en daar strategisch ingezette traditionele instrumenten de ingrediënten vormen. Dat resulteerde in 2022 in het ‘doorbraakalbum’ ‘iAy!’, dat haar in de headliner-divisie van tal van festivals bracht. Een plaat waarbij percussie en elektronica een textuur neerzetten waarover Lucretia haar stem de vrije hand had.
Op ‘A Danger To Ourselves’ tilt ze dat concept nog een niveau hoger, bijgestaan door Percussionist Alex Lazaro – wiens rol hier groter is dan op ‘iAy!‘ en producer David Sylvian, die ook nog diverse vocale en instrumentale hand- en spandiensten verricht. Zo klinkt de voormalige Japan-zanger in zijn gesproken bijdrage aan de openingssong ‘Casa Rara’ bijna als Leonard Cohen.
‘A Danger To Ourselves’ is een album dat zich traag onthult, omdat in veel gevallen de onderkoelde zang van Dalt de melodie draagt en de eerste indruk nogal abstract en door de gebruikte elektronica steriel overkomt. Maar die kilte lost langzaam maar zeker op in een aangenaam, zwoel en muzikaal uitdagend klankbad.
