In 2014 bracht de blackmetalband Emptiness het album ‘Nothing But The Whole’ uit, dat plotseling, midden in een riff eindigt, als ongemakkelijke klapper van die plaat. Twaalf jaar en twee albums later blijkt dat plotselinge einde helemaal geen einde, maar een pauze. En de muziek wordt hervat op een nieuw album, ‘Nowhere Speaks’. De Belgen zijn het nog niet verleerd om beklemmende muziek te schrijven (het toppunt daarvan was ‘Vide’, waarin ze de beklemming van de Covid-19-lockdown uitten), en het is indrukwekkend hoe ze de essentie van de twaalf jaar oude plaat opnieuw hebben kunnen vangen, zonder in herhaling te vallen.
In de intro transformeert de afgekapte riff, die vervolgens doorloopt in ‘The Threat’. De wringende riffs sijpelen als het ware door de muziek heen en kruipen zo vol spanning onder de huid. Wat tevens bijdraagt aan die gevoelens van angst zijn de stemmen. Deze zijn gelaagd en klinken gekweld, alsof ze door het hoofd spoken van iemand met schizofrenie.
Verder geven vreemde achtergrondgeluiden, zoals een soort gesleep op titelnummer ‘Nowhere Speaks’ en een gegons op ‘Words To Wind’, de plaat een nog unheimischere sfeer. Wie de catharsis en misschien zelfs het relativerende van de beklemming van Emptiness kan waarderen, zal volledig worden gegrepen door ‘Nowhere Speaks’. De band heeft opnieuw een ijzersterke plaat gecreëerd die perfect aansluit op ‘Nothing But The Whole’ uit 2014, en toch vernieuwend is.
