Het Verenigd Koninkrijk mag fier zijn op de ontwikkeling van een onmiskenbaar UK-geluid, dat trots zijn stempel op de internationale clubs drukt. Amen Errics ‘20 Quid Beef’, uitgegeven op het uitgesproken Britse Youth, is een goed voorbeeld van hoe onverzadigd deze stijl nog steeds is. Erric houdt zich aan de conventies van grime en forward, maar is efficiënt, doordacht en zo uiteindelijk vernieuwend. Hij gebruikt herkenbare samples en doorzichtige productietechnieken en blijft bij het initieel ingezette tempo en de liedstructuurconventies. Hij wisselt licht en zwaar af om de hoognodige variatie te bewerkstelligen en dat zonder hobbels of al te veel streken. Dus niets wat je niet mag verwachten op een beat-album.
De echte kwaliteit zit ‘m in zijn geweldige precisie en de subtiele inzet van details. Met twee elementen drukt hij zijn specifieke stempel op het grimegenre: percussie die je hier normaal niet zo snel hoort, zoals bongo’s en conga’s, en een gevaarlijke mix van basgeluiden die opzettelijk dicht bij elkaar liggen om een muterende ondergrondse stuwing te creëren. Waar in het album je ook bent, er gebeurt altijd iets interessants in de basregionen.
Als het banger-gehalte niet daardoor komt – topkandidaat is ‘Milpool’, die waarschijnlijk nog jarenlang de underground dansvloeren gaat slopen – komt het van de schaamteloos aangedikte drums; old school rockdrumpatronen die idiosyncratisch worden verpest en je zin geven om met iets te smijten. Het is stoer, het is stevig, het is UK, het luistert lekker weg en het is er één om naar terug te komen.
