In de zestien jaar sinds hun oprichting heeft het Nijmeegse duo Dead Neanderthals de term ‘experimenteel’ tot het uiterste opgerekt. Hun gigantische discografie gaat van grindcore en freejazz tot ambient, drone en doom, dus bij elke plaat is het weer een verrassing wat het tweetal heeft gemaakt. Begin oktober verschijnt ‘Flesh Is Fragile’, qua klank vergelijkbaar met de vorige langspeler ‘Incantations’, maar met een heel nieuwe invulling. Wat snel opvalt is hoe melodieus dit album is.
Nu is het zeker geen popplaat te noemen, want de melodie komt nog altijd voort uit een verpletterende synthesizer met een volle, gelaagde en extreem overstuurde klank, maar in plaats van de luisteraar los te laten in introspectieve drone-soundscapes zet Otto Kokke hier een duidelijkere muzikale verhaallijn uiteen. Dit zware narratief krijgt nog meer impact dankzij de energieke drumpartijen van René Aquarius, die flink variëren in tempo en dynamiek. Die afwisseling gaat vloeiend en op bijvoorbeeld ‘A Leather Body Bag For The Mass Grave Called Society’, waarop halverwege wordt vertraagd, is te horen hoe goed het tweetal op elkaar is afgestemd.
Ten slotte wordt het album afgemaakt door de grunts van Aquarius. Uit volle borst brengt hij zijn geschreeuw ten gehore, met een intensiteit die niet onderdoet aan Chip King van The Body. Wie de sludge/doomkant van Dead Neanderthals graag hoort, kan in de handen wrijven: met ‘Flesh Is Fragile’ heeft het Nijmeegse duo weer een verpletterende, opzwepende plaat uitgebracht, die telkens weer uitnodigt hem opnieuw op te zetten.
