Een terugblik op twaalf jaar onuitgebracht werk van de Franse geluidskunstenaar Laure Boer, verzameld op drie cassettes. Opgedeeld volgens thema: introspectief, hard en divers. Het maakt het kiezen van de soundtrack bij je gemoed makkelijker, want dit is een in totaal drie uur durend luisterstuk dat uiteindelijk best wat van je oren vergt. Die gaan de uitputting tegemoet, maar je krijgt immers veel voldoening en een hele geluidswereld die zich op allerlei manieren aan je openbaart. Boer geeft je een blik in haar persoonlijke archiefkast en toont je deze intieme reeks zorgvuldig uitgewerkte composities. Volume 2 is de krachtpatser. De mechanische drumritmes ademen een ruwe puurheid. De echo’s duwen de ritmes uit de metaalslagerij. Zwaar en industrieel. Ritmes die stevige techno-bonkers zouden kunnen leveren. Openingstrack ‘Hard Duster’ legt alles open.
Opvolger ‘Face à Face’ maakt het behapbaar. Het met distortion doorprikte ‘Sirènes’ is repetitief, alarmerend en meeslepend. In deze selectie toont ze zich opdringerig en moeilijk. Ze creëert ongemak en intrige. Het samengaan van klanken lijkt soms een spel, maar ze kletteren en storen net zo goed. Hier word je uitgedaagd. Terwijl Volume 1 net niets van dit alles is. Het zijn zachte gezangen, zingende melodieën, heiige klankvelden, imaginaire landschappen en dromerige plagerijen. Het toont de muzikale diversiteit die Laure Boer in haar sonische verhaal propt. Er zijn tracks waar de pret van afdruipt, en ook tracks die dan weer doordrenkt zijn van sérieux. Sommige geluidsexcursies klinken professioneel en uitgekiend, andere lijken een plotse ingeving. ‘Joie Discréte’, zoals ze een van de tracks noemt. Een muf klinkende fanfareband op Carnavale Sauvage. Het derde deel opent met een epos.
‘Late Night Manila’ is een bijna half uur durende op vocalen opgebouwde ambienttrip. Een phasing-effect die het geluid eindeloos uitstrekt, weids en groots. Miniem in input tot de rust verstoord wordt. Boer heeft zich mechanische geluiden ontzettend eigen gemaakt. Het zijn klanken die vaker terugkeren, steeds even verstorend. Het ongemak is bijna pijnlijk. Weerbarstig, rauw, alsof niet alles te mooi mag zijn. Zelfs niet na zestig minuten. Dit gaat ook op voor ‘Battements De L’Aube’ met zijn aanzwellende klank als een hypnotische trip. ‘Chanson Douce’ is net dat: een zacht lied. Boer offert een disruptieve wereld: een plek waar klanken pretenderen je deugd te doen, maar je net zo goed willen stukmaken. Opgebouwd vanuit een honger naar experiment, naar buiten de lijntjes kleuren en alles verstoren. Deze immense verzamelaar is een prachtige kennismaking met haar muzikale ijver.
