clipping.
Een leuk weetje: er zijn nogal wat Death Grips-fans die een schurfthekel hebben aan de Amerikaanse industriële-hiphopgroep clipping.: te theatraal, te kunstzinnig. Rapper Daveed Diggs is zelfs (musical)acteur.
Het drietal heeft ook wat pretentieuze trekjes, omdat op de meeste albums een eigen draai wordt gegeven aan een muziekstuk of performance van een avant-garde-muzikant, met soms bizar detonerende resultaten als gevolg (die achttien minuten durende field recording van een brandende piano was echt een brug te ver). Een mixtape, een paar ep’s en vijf albums verder klinkt clipping. opeens toegankelijker dan ooit tevoren, zonder aan avontuur in te boeten.
Geen Merzbow-noise deze keer, maar wél een soort dance-punk-hiphop die alleen geschikt is voor heel bizarre clubs, een Human Resource-sample, Aphex Twin-breakbeats, discopop(!) en zelfs een paar ontroerend mooie melodieën. Ze hebben zelfs Aesop Rock uit zijn grot weten te halen voor een sterke gastbijdrage. De producties klinken deze minder noisy, maar wel behoorlijk glitchy; helemaal in lijn met het cyberpunk-thema van de plaat, trouwens.
Na twee door horror beïnvloede albums, wemelt het deze keer van de verwijzingen naar Philip K. Dick en vooral William Gibson. Die sfeer wordt constant en erg goed doorgetrokken; toch dat stukje achtergrond in het theater en conceptueel denken. Maar bovenal: clipping. klonk niet eerder zó gefocust. Geen zorgen, je gaat er nog genoeg mensen mee de kast op kunnen jagen.
