Drie keer per jaar nodigt het Bimhuis een muzikant uit voor een REFLEX-sessie. Ditmaal is het de al jaren in Amsterdam wonende Amerikaanse slagwerker van Puerto Ricaanse afkomst, Frank Rosaly, die mag reflecteren op de wereld om hem heen. Daartoe verzamelde hij drie bevriende musici van een dusdanig kaliber dat de concertorganisatoren maar meteen van een ‘supergroep’ spreken.
Om te beginnen is daar Ibelisse Guardia Ferragutti, Rosaly’s vrouw met wie hij al in talloze projecten heeft samengewerkt en die een klassieke pianostudie achter de kiezen heeft. Daarnaast fluitist en tenorist Rob Frye, spin in het web van de Chicago-jazzscene, bekend van het trio Bitchin’ Bajas, en hij speelde al met Rosaly en Ferragutti op hun album ’Mestizx’ uit 2024. En tenslotte gitarist Jeff Parker, die naam maakte met de postrockgroep Tortoise, maar inmiddels al jaren aan een minstens zo indrukwekkende solocarrière werkt.
Maar ook met zo’n bezetting weet je bij Rosaly nog wat je krijgt. Met saxofonist Dave Rempis en gitarist Jasper Stadhouders speelde hij al de meest abstracte en ruige intro. Op het album van All Ellington laat hij horen z’n ‘standards’ te kennen. Op de vroege platen van folkrock-gitarist Ryley Walker laat hij horen ook dat genre te beheersen en met het al genoemde ‘Mestizx’ maakte hij samen met Ferragutti zo’n bijzonder album dat daar maar het label ‘post-genre’ opgeplakt werd.
Het kon dus echt alles worden, donderdag in het Bimhuis, en toch weet Rosaly nog te verrassen. Alle door de slagwerker speciaal voor dit project geschreven stukken blijken een relaxte ‘fusion’-sfeer te hebben. Ik zeg met nadruk ‘sfeer’, want het is geen fusion. Het eerste stuk heeft nog een opbouw die in de verte wel aan de trendy groep SML (Spontaneous Music Live, of Small, Medium, Large) doet denken: Eerst een bas-loop. Dan de drums erbij, vervolgens piano, en tenslotte fluit en gitaar. En dan langzaam uitbouwen en variëren.
Het is natuurlijk die dwarsfluit van Rob Frye die die fusion-associaties oproept. In de volgende stukken vinden hij en Parker elkaar veelvuldig in unisono gespeelde thema’s, terwijl Rosaly de meeste vrijheid neemt en Ferragutti op piano of synth ritmisch ondersteunt.
Parker pakt regelmatig zijn solo’s en laat zien wat hij allemaal kan. Die ruimte krijgt Frye ook. Soms verruilt hij zijn dwarsfluit voor tenorsax of EWI – een aangeblazen synthesizer. Die ruimte voor improvisatie bieden de stukken ook, zoals te zien op de grafisch vaak fraaie partituren van Rosaly die ter gelegenheid van het REFLEX-concert in het Bimhuiscafé zijn geëxposeerd.
De titels van de gespeelde composities zijn Spaanstalig of verwijzen naar de cultuur en mythologie van de Taino – de stammen die Puerto Rico bevolkten voordat Columbus op het continent arriveerden. Ook voor de ritmes heeft Rosaly zich door authentieke ritmes laten inspireren, zonder die te kopiëren. Het wordt ook geen moment een typisch ‘latin-concert’. Daartoe zijn het tempo, de ritmes en de melodieën te relaxt. Pas in de finale wordt dat nog een beetje opgevoerd: Ferragutti hamerend op het klavier van de vleugel, Frye en Parker lekkers swingend en Rosaly creatief z’n eigen gang gaand. Zonder effectbejag ontzettend goed.
Frank Rosaly met Jeff Parker, Rob Frye & Ibelisse Guardia Ferragutti. Do 1 okt 2026, Bimhuis, Amsterdam