Gonzo (circus)

Volop wintertijd, toch was het broeierig heet die zondagavond toen enfant terrible – twaalf jaar, (hoeveel keer werd dit geannuleerd?), heeft uw dienaar op dit concert gewacht – Squarepusher de Gentse Balzaal in vuur en vlam zette. Vlammend en knetterend. Al was het vooral Nathan Fake, een protégé van James Holden, die het aspect ‘live’ het best invulde. Vier dagen later schurkten we tegen We Are Wolves en Pas Chic Chic (is het kitsch en vooral geloven ze het zelf?) aan. We Are Wolves stond er, als we de persteksten mogen geloven, aan de vooravond van hun grote doorbraak, en mogen zich de kleine neefjes van Arcade Fire noemen. De band stond er in het teken van Etoiles Polaires. Het festival focuste dit jaar op Canada en bewees nog steeds de vinger aan de pols te houden. In de januarimaand (15/1) stipten we vooral het concert Sleeping Years aan, zijn debuut ‘We’re Becoming Islands One By One’ omschreven met eerder al met de termen ‘verbluffend’, ‘integer’ en ‘ingetogen’. Op 10 februari maken we de oversteek voor de Japanse avant-gardepianiste Satoko Fuji. Een aanrader van hoog niveau en dan is het wachten tot eind februari (27 & 28/2 – 1/3) wanneer het Resonancefestival zijn tenten in de Balzaal opslaat. Volop wintertijd, en het is broeierig heet in Gent.

De dag begon omineus voor de beminnelijke Engelse gitarist Alexander Tucker. Hij zou vanaf Stansted overvliegen voor een eenmalig concert in Smart Project Space in Amsterdam. Voor één keer was een vijftigtal mensen het toch stiekem eens met de Engelse politie die de milieu-activisten van het tarmac verjoeg. En stond de beetje verlegen Tucker voor een volle kapel van het voormalig Pathologisch-Anatomisch Laboratorium.

Deze kapel – eigenlijk een ouderwetse rouwkamer – bood het serene kader voor deze bijzondere avond in de DNK-reeks. Tucker begon een beetje rommelig – het opbouwen van de lagen verloopt bij hem niet zo soepel als bijvoorbeeld bij Christian Fennesz – maar langzaam begon zijn aangekondigde zoektocht naar harmonie vruchten op te leveren en leidde zijn visueel weinig poëtische gepruts met gitaar, tapeloops en effectpedalen tot ingehouden, ver weg donderende folkdrones. En de rouwkamer veranderde langzaam in een echte kapel: warm, afgezonderd van de wereld en meditatief. Tijdens het tweede deel van het concert kwamen de ‘folky grunt’ en de gitaartechnische virtuositeit van Tucker veel meer op de voorgrond. Tucker mag dan wel beweren dat hij graag meer pop-elementen in zijn muziek wil verwerken, in deze compositie dreef hij daar juist erg ver van weg, richting de hedendaags gecomponeerde muziek waardoor hij sterk is beïnvloed. De harmonie was er bij wijlen wel, maar hij brak die harmonie en alle zelfgebouwde lagen net zo goed zelf af – niet laagje voor laagje zoals dat bij Fennesz of Philip Jeck gebeurt, met wie hij overigens niet zomaar mee kan worden vergeleken - maar vrij bruusk. Luisterde je het ene moment nog naar bijna Gregoriaanse gezangen, dan liet Tucker het volgende moment juist een lawine aan drones los. Toch zorgde dat nu juist niet voor desinteresse of irritatie bij het publiek, maar slaagde Tucker erin om de luisteraar mee te nemen op dit grillige pad. Lichtjes melancholisch en verdoofd verliet het publiek dan ook de rouwkamer.

In het kader van het kunstenfestival Les Transnumériques vond vrijdagavond de derde editie van Club Claudine plaats, een feestje dat het woord ‘trans’ waardig is. De afterparty hebben we moeten overslaan, maar wel hebben we kort en krachtig kunnen genieten van het voorspel dat plaatsvond op een locatie die gerust mag vallen onder ‘de goed bewaarde geheimen van de hoofdstad’, namelijk La Bellone. DJ-acts, videoprojecties en performances waren van onder andere Röze, Dancemachine, Jean-Biche en Jellyfish. (UB)

Meer foto’s vind je hier

(c Ulrike Biets)

Na een dubbelcijferig alcoholpercentage was het begin van Gonzo’s tweede dag wat je noemt ‘moeizaam’. Een ‘ hair of the dog’  werd ons vanaf 14uur aangeboden in het Duvelhok (Fruhshop: bier gratis, koffie een Euro, dat werk), waar tevens een mooie  expositie van grafisch werk te zien was. Onze Janine Hendriks toonde er haar werk, evenals Mara Piccione, waar u in de toekomst nog van zult horen.

In de Kleine Zaal van 013 wapperden vanaf 17 uur de baarden van de heren Hey Colossus, die een strakke en straffe rockset neerzetten. De teksten zijn welliswaar onverstaanbaard, maar dat er ‘woede’ in de band rondbaart, is overduidelijk.

Op het programma stond een interview met Sun Ra Arkestra, die de stad Tilburg al een kleine week in vervoering brengt (voor een groeiend aantal mensen), maar door een kink in de communicatie werd dat verschoven naar de zondag. De middag wel te verstaan, want de heren Arkestra genieten op zondagochtenden van ’spiritual music’. Een mooie fotoshoot was gelukkig welnog mogelijk.

Het duo dat ons verblijf in Tilburg al sinds vrijdag opvrolijkt, stond om 1930 uur in de V39 op de planken: Talibam! Met een losgeslagen drummer en een hevig rockende keyboardspeler, speelden zij het pleisterwerk van de muren - en een deel van het publiek de zaal uit. In een gesprek op een later tijdstip merkte uw dienaar op dat drummer Kevin erg op wijlen Robert Smithson lijkt. Toevaligerwijs bleek Kevin geboren in het jaar dat Smithson boven Amarillo met zijn vliegtuigje neerstortte.     

Het Nederlandse This Leo Sunrise speelde in cafe ‘t Buitenbeentje een set waarin veel werd geimproviseerd. Een groot zanger stond  er niet op het podium, maar de durf en de passie wekten bewondering.  

In de Batcave probeerde Svarte Greiner zich hoorbaar te maken boven het geroezemoes van de pratende bezoekers. Het begin was wat voorzichtig, omdat Greiner een aanzet leek te zoeken om zijn volle geluid tot stand te brengen. Dat deed hij met een gitaar die werd bewerkt met drumkwastjes, waarna het geluid door effectapparaten werd gegooid.

Om middernacht probeerde Dj Pinchado met zijn moderne cumbia’s de jongeren in V39 tot dansen te bewegen, maar zijn volgens sommige aanwezigen ’slecht aan elkaar geplakte loops’ lukten dat maar matig.