De lengte van de plaat staat op de hoes van ‘For No Man Shall See Me And Live’: 6,35 minuten noeste power violence uit Oakland en San Francisco met een geluid dat voelt als hardcore uit de blender. World Peace speelt doorlopende, slepende sludge met zware bas, met twee bassen, drums en vocalen als ingrediënten. Die klappen er meteen na de dissonante opening van ‘As So Decreed’ in en lijken nooit meer weg te gaan.
De drums worden de sleutel voor het ritme, omdat de bassen zo lekker laag gestemd zijn dat je verder een knetterende grondlaag hoort van distortion. Bij vlagen – zoals op songs als ‘Land of Plenty’ – klinkt de band dan ook abnormaal log en traag, bijna op het doomy af. Titels met christelijke referenties zijn veelvuldig aanwezig.
Thematisch verkent de band het eindeloze lijden en dat sluit goed aan. De tien nummers bieden de luisteraar geen tel rust en zijn een continue aanval van korte barrages. Toch beklijft World Peace. De band weet in die hele korte tijd ontzettend veel te zeggen.
