Alessio Ferrari is de uit Parma afkomstige eenzaat die het Upupayāma-project bestiert. Psychedelische folk en dito rock zijn het dada van de multi-instrumentalist. Op een podium presenteert hij de muziek die hij creëert met een zeskoppige band, maar als het gaat om het maken van platen doet hij het liever allemaal zelf. De nummers op zijn albums, ‘Honesty Flowers’ is inmiddels zijn vierde langspeler, komen uit zijn koker, dus wil hij die ook zelf vormgeven. Dat betekent dat alle instrumenten – sitar, een arsenaal aan percussie-instrumenten (waarbij vooral Afrika hem inspireert), tot drums en gitaar aan toe – door hem worden bespeeld.
En zoals het bij olifantenpijpenmuziek hoort, duikt ook die vermaledijde, ons altijd mateloos irriterende fluit weer op. Gelukkig blijft die fluit meestal achterwege, waardoor we het gros van het album, een stevige trip van zeventig minuten, behoorlijk moeiteloos weten te verteren. De kortere nummers klinken vaak ietwat lichtvoetig, maar vormen een mooi intermezzo met de freakier lange stukken waarop Ferrari zijn gitaarvirtuositeit met alle graagte etaleert.
Gelukkig voor ons staat alles ten dienste van het nummer en niet van zijn ego. Krautrock is ’s mans grote liefde, Can voorop, en dat is in heel wat nummers goed te horen, net als de funk van bijvoorbeeld Funkadelic/Parliament. Het is niet om op te dansen, maar om uit je dak te gaan, al dan niet met enige groenten als toespijs bij het luisteren.
