Breendonk is niet enkel berucht omwille van het gruwelijke nazi-Auffanglager, maar gelukkig ook om een cultband die in de jaren 1980 samen met The Neon Judgement, Poésie Noire of Aimless Device inventieve elektronica combineerde met forse gitaren, namelijk The Arch. De band bestaat dit jaar veertig jaar en dat is meteen een perfect excuus om aan de hand van een stijlvol vormgegeven vinyldubbelaar in hun niet onaanzienlijke discografie te duiken. ‘Noisetalgia 1986-2026’ is een interessante, maar wat onevenwichtige tijdsreis waarbij de nadruk, zoals te verwachten, ligt op hun artistieke hoogtepunten uit hun eerste fase (1986-1990), namelijk de 12inches (‘As Quiet As’, ‘Stay Lay’, ‘Ribdancer’) en de albums ‘A Strange Point Of You’ en ‘The Messier Album’.
Dat is dan ook de periode van tijdloze nicheklassiekers als ‘Babsi Ist Tot’, ‘Ribdancer’ en natuurlijk ‘Revenge Revival’. Slechts vijf van de negentien nummers (allemaal op de overigens prima D-kant) putten uit de latere periode, waarbij albums als ‘In Sofa’ (1997), ‘XII’ (2019) en ‘Sanctuary Rat’ (‘23) volledig links worden gelaten. Beetje veelzeggend misschien, maar dat doet geen afbreuk aan de positie die The Arch in het darkwavewereldje nog steeds inneemt. Ze zijn immers nog altijd bijzonder populair in Duitsland, Spanje en… Malta.
Voor de vierde en laatste keer duikt het in 2022 verrezen Antler in zijn rijke archieven. De eerste twee delen serveerden (post)punk, cold wave en new wave; hoofdstukken drie en vier EBM, dark wave en synthwave. (Maar daar mag gerust ook proto-new beat aan worden toegevoegd.) Frappant is dat het label destijds vorm kreeg rond een (beperkt) aantal invloedrijke spelverdelers zoals Maurice Engelen (Praga Khan, Lords Of Acid, Shakti), Marc Verhaeghen (The Klinik, D-Sign en X10), Marcel ‘Micky Mike’ Thiel (Snowy Red, Carol), Marc Ickx (A Split-Second), Peter Bonne (A Split-Second, Twilight Ritual, Chayell), Jo Casters en Herman Gillis (Poésie Noire en In Sotto Voce). Allemaal zijn ze hier in een of meerdere gedaantes present; allemaal drukten ze hun kenmerkende stempels op het verleden van Antler. Maar het was niet alléén maar incestueus, zoals Vomito Negro en buitenbeentje Sigmund Und Sein Freund bewijzen. Antler heeft geschiedenis geschreven, zoveel is alweer duidelijk, en die wordt terecht opnieuw ontgonnen.
