Tegenwoordig kan je met synthpop- en minimalwavebandjes/duo’s moeiteloos een winkelcentrum vullen. De stroom releases is eindeloos, en die klinken haast allemaal hetzelfde. Slecht is het niet per se, maar verrassend of onderscheidend is het slechts in zeer uitzonderlijke gevallen. Die malaise manifesteert zich bijgevolg ook op nichefestivals zoals Grauzone: te veel generische acts ondermijnen de relevantie van elke scene. Na verloop van tijd ruikt het zaakje naar mottenballen. Zeldzame uitzonderingen op die inwisselbare middelmatigheid zijn Linea Aspera, Boy Harsher en Tempers, tot voor kort het duo Jasmine Golestaneh en Eddie Cooper.
Partner in crime Cooper die te horen was op ‘Services’ (2015), ‘Junkspace’ (2018), ‘Private Life’ (2019) en ‘New Meaning’ (2022) is er op ‘Delusion’ niet meer bij. Hun wegen scheidden in 2023 waardoor Golestaneh de klus op album nummer vijf alleen klaart. De vinger leggen op grote verschillen met eerder werkt lukt niet. Er valt misschien een tikkeltje meer gitaar te ontdekken. Er is de mannelijke stem in ‘Who Says’ die de monotonie wat doorbreekt. Alleen is het deze keer allemaal wel héél gezapig, getuige het vrijblijvend gekabbel in onder andere ‘Rise And Fall Fetish’ of ‘Fail Better’. Boven het maaiveld valt er weinig te spotten. ‘What We All Get’ is de uitzondering die de lethargie weet te doorbreken.
Niemand zal zich een bult stoten wanneer ‘Delusion’ op een hippe vernissage passeert. Het stoort niet, maar het blijft niet plakken. Er lijkt meer tijd en creativiteit te zijn gestoken in de kunstzinnige verpakking dan in de muziek. Er is namelijk ook een gelimiteerde versie waarbij de teksten werden geremixt door Estelle Hoy, en de verschillende vinylversies werden in artistieke hoezen gejast. Tempers is altijd al meer dan een muziekproject geweest. Zo was er eerder al de samenwerking met de vermaarde Nederlandse architect Rem Koolhaas, maar dat kan ‘Delusion’ ditmaal niet redden. Genericiteit is een val, banaliteit helaas dodelijk.
