Er is dertien jaar overheen gegaan voordat het Eindhovense trio Stuurbaard Bakkebaard met een nieuw album kwam. Genoeg tijd om veel energie op te kroppen. Die barst op ‘Feeding The Rats’ in alle hevigheid los. Het is hun zwaarste en ruigste werk tot nu toe. Leeftijd heeft het drietal niet milder gemaakt. Hun experimenteerdrift heeft er ook niet onder geleden. Ze hebben de nummers voorzien van intrigerende details. Alleen aan de oppervlakte zou je denken dat je te maken hebt met een reguliere, iets ter linkerzijde opererende rockband.
In ‘Dull Boy’ laten ze lijnen van gitaar en bas om elkaar heen draaien. De zang van Timo van Veen komt in het titelnummer opborrelen uit een elektronisch moeras. Gedreven door de basgitaar van Onno Kortland blijft hij rondgaan in een poel van grimmigheid, tot hij de intensiteit plotseling met overslaande stem opschroeft en de bas vergruist in een hels kraken. ‘Morphine’ is gebouwd rond een almaar herhaald ritmepatroon van drummer Marc Koppen, dat telkens eindigt in een roffel en daarna opnieuw begint.
Halverwege zwijgt Van Veen even om een onheilspellende gitaar de ruimte te geven. Na een paar tellen schiet hij de hoogte in als een raket die elk moment kan ontploffen. In ‘Cinnamon Drive’ stuwt Kortland zijn bas naar ongekende hoogte met behulp van een slide. In elk nummer is wel iets te ontdekken, ook al door het gebruik van elektronica. Mochten ze nog in de buurt optreden, ga ze zeker zien om de slagkracht van hun uitbarstingen op je in te laten beuken.
