Het blijft altijd zo’n fijn gevoel, dat moment dat de stof van je trui tegen je nek aan begint te trillen op de diepere tonen van de band. Al op de eerste avond van Sonic City weet afsluiter Anna von Hausswolff dat te bewerkstelligen.
Sonic City is een kleinschalig driedaags festival in Kortrijk, elk jaar in hetzelfde weekend als Le Guess Who?, met een vergelijkbare doelgroep en zelfs overlap in de programmering. Daar houdt die vergelijking verder ook wel op. Met in totaal drie zalen vindt alles plaats op JC Tranzit, een multifunctioneel complex in een oude spoorwegloods aan het Nelson Mandelaplein. Wanneer er geen festival plaatsvindt, razen hier skateboards, BMX’en en stepjes door de ruimte.
Voor Sonic City is de ruimte geheel omgetoverd tot een indoorfestivalpark voor underground en independent cultuur. Sterker, Wilde Westen – de organisatie achter het festival – heeft met soundscapes en lichtprojecties op de voormalige loods van de Belgische spoorwegen al omgetoverd tot grootse entree. Zo komen we vrijdag om zeven uur in de avond al in festivalsferen, nog voordat we door de smalle deuren stappen. Een fijne ontvangst na een korte wandeling door het centrum van Kortrijk.
Een resonerende vrijdag
Op dat moment staat Maddison Windfarm als opener van het festival op de bühne. Een aardige opener waarin flarden van Enablers, Slint en andere post-, art- en mathrock bands zijn te herkennen. Niet heel memorabel helaas, maar voor de uitverkochte vrijdagavond is dat de uitzondering. In tegenstelling tot zaterdag en zondag, wordt op vrijdag alleen de grootste zaal gebruikt. Dat betekent dat er de nodige ruimte tussen bands zit, met een changeover van minimaal veertig minuten.
Als Mandy, Indiana aftrapt, is die wachttijd al snel vergeten en vergeven. In veertig minuten veranderen de Britten de al goed gevulde zaal in een bewegende massa, die vol meegaat in de mix van rave, noise, dancebeats en – veelal in het Frans gezongen – activisme. Valentine Caulfield windt er tussen de nummers geen doekjes om dat haar teksten ook over rapecultuur gaan of tegen de genocide in Gaza gericht zijn. Wanneer ze dat niet doet, dan jut ze het publiek op om te dansen.
Contact met het publiek is er veertig minuten later, bij DIIV dan weer niet. Zelfs de oproep om vooral na de show merch te kopen, komt van een loop. Het Amerikaanse kwartet lijkt zo uit de cast van Dead Poets Society te zijn weggelopen. Maar in plaats van elkaar in het geheim in een grot oude grote dichters voor te dragen, hebben ze in het holst van de nacht op een krakkemikkige draagbare platenspeler de klassiekers van Ride, Medicine, Slowdive en My Bloody Valentine laten horen. We weten natuurlijk al jaren hoe DIIV klinkt en hoe goed de band is. Ook vanavond sleept de band rond Zachary Cole Smith het publiek volledig mee in hun dromerige shoegaze-tsunami.
DIIV was zo goed dat we even overwegen om het hier voor vanavond maar bij te laten. Gelukkig blijft dat idee niet hangen, want al vanaf de eerste aanslag van Anna von Hausswolff gaat zowel onze kleding als onze ziel mee resoneren. Doom, folk, polyritmiek, een fantastische saxofoniste en die wonderbaarlijke stem van Anna von Hausswolff zelf. Het is een intense, maar vooral waardige afsluiter van de eerste dag en daarmee een belofte voor wat nog moet komen.
Een goed verdeeld stok kaarten
De eerste editie van Sonic City was in 2007. Toen nog in De Kreun, een kroeg annex jeugdcentrum net buiten Kortrijk dat begin jaren 1980 een podium voor het alternatieve circuit werd. In 2007 was De Kreun echter al verhuisd naar het centrum van Kortrijk, waar toen leden van Millionaire de vrije hand kregen om als curatoren een tweedaags festival te vullen. Hoewel het festival inmiddels is uitgegroeid tot drie dagen en verhuisd naar de lokatie aan het Mandelaplein, is het idee wel al die jaren hetzelfde gebleven: geef een of twee acts de kaarten in handen, laat deze schudden en delen en bouw daar het festival omheen.
Dit jaar wordt een deel van het curatorschap opgenomen door Dirty Three en Marie Davidson, en cureert Sonic City zelf een ander deel. Het resultaat is een eclectische mix van bands. Zo huppelen we op de zaterdag van Australische singer-songwriters naar Japanse noise en kleine folk-drones. Verrassend divers, maar niet allemaal even verrassend. Ondanks een goed begin met Bleak Squad – een Australische supergroep met onder andere Mick Turner van Dirty Three en Bad Seed Mick Harvey in de gelederen. Een optreden dat vooral bevestigt dat het debuut ‘Strange Love’ veel meer aandacht en liefde verdient. Kort door de bocht omschreven klinkt het kwartet als de plaat die PJ Harvey, The Birthday Party en Emma Ruth Rundle nooit samen hebben opgenomen, maar wel hadden moeten maken.
Daarna wordt het even wat rustiger op het festival. Leuke optredens, maar niets dat echt kan overtuigen om te blijven kijken. Maar – ondanks dat het uitverkocht is – duurt het ook tot in de namiddag vooraleer het publiek echt binnen lijkt te lopen. Voor Melt-Banana wellicht, een van de meest extreme bands in de noisepunk van de afgelopen decennia. Hoewel de band inmiddels gekrompen is tot een duo, zijn de herrie, hectiek en energie niet verminderd, wat snel overslaat op de afgeladen CLUB. Daarna heeft elk mens eigenlijk wat rust nodig om weer even op adem te komen. Maar in tegenstelling tot de vrijdagavond is daar minder ruimte voor. Alle drie de podia – niet alleen Depart – zijn nu in gebruik, waardoor er op elk moment iets te bekijken en beluisteren is.
Na Melt-Banana houdt het niet meer op, qua opbouw naar afsluiter Dirty Three. Dus rollen we even langs de veganistische foodcars om meteen door te stuiteren naar Goat (JP). Met Goat (JP) en Billy Fuller lijkt even een dans-blok ingebouwd te zijn. De Japanners overtuigen Depart met een set die wat wegheeft van Tortoise op rave-vermogen met Don Caballero op percussie in freakjazz-stand. Billy Fuller, bij velen vast bekender van BEAK> – een aantal jaar terug zelf curator van het festival – doet dan weer vooral denken aan Trans Am in een synthwave-fase. Tijdens Billy Fuller is het jojoën tussen CLUB en BOX, waar op dat moment Jess Ribeiro staat te spelen. Haar ingetogen liedjes bieden echter de hoogst welkome stilte voor de storm die Dirty Three vanaf 22.10 uur opwekt in de grootste zaal.
Warren Ellis blijkt niet alleen een begenadigd muzikant, maar ontpopt zich achtereenvolgens tot volksmenner, verhalenverteller en een soort rattenvanger van Kortrijk. In een twee uur durende set (naar verluidt had Dirty Three liever nog langer gespeeld) roepen Ellis, Jim White en Mick Turner de doden weer tot leven en brengen aldus de zaal in ontroering. Met grote sprongen gaat het trio door het in ruim drie decennia opgebouwde repertoire, waarbij voortdurende de juiste keuze worden gemaakt. Daarmee zet het trio een dik gedrukte uitroepteken achter de tweede dag van Sonic City 2026. In BOX staat dan nog Pigeon te spelen, maar wanneer Warren, Turner en White het podium aflopen verkiezen de meeste duiven er toch voor om weer huiswaarts te fladderen.
De kracht van kleinschaligheid
Deel van de charme van Sonic City is de kleinschaligheid. Eén lokatie, drie zalen, een handvol foodtrucks; hier draait het puur en alleen om de muziek. Het is een van de redenen waarom een handvol Nederlanders, maar ook muziekliefhebbers uit Frankrijk, Luxemburg en Ierland de weg naar Kortrijk al hebben gevonden. Een ander deel van de charme is de sfeer. Juist door de lokatie en de focus op muziek, heeft het festival een onbehouwen jaren 1980-sfeer over zich. Toen festivals nog in jeugdcentra plaatsvonden of werden georganiseerd vanuit een gekraakte garage aan de rand van de stad. Buiten een paar hangmatten in de ruimte, is de zaal zoals ze is (vermoedelijk hingen die hangmatten er eigenlijk altijd al).
De zondag is er grotendeels een voor hangmatten. Met Shearwater en Loma als eerste acts, wordt de zondag in de grote zaal rustig ingeluid. Een zondag met een sterke Canadese stempel ook, niet in het minst door curator Marie Davidson die net als Dirty Three gisteren, een gezonde hoeveelheid landgenoten heeft meegebracht. Er komt natuurlijk genoeg spannende muziek uit Canada om meerdere festivaldagen mee te vullen. De Canadezen die vandaag veruit de hoogste ogen gooien zijn PISS. Tussen Shearwater en Loma in breekt de jonge band harten, geluidsnormen en maatschappelijke conventies met een snoeiharde set, muzikaal ergens op de evolutielijn van Squirrel Bait naar Slint met een snufje sludge en Perfect Pussy. Inhoudelijk ramt PISS vooral met geweld in op de man-vrouw-verhoudingen, verkrachtingscultuur en het maatschappelijke construct van vrouw-zijn. ‘Hebben jullie PISS net gezien?’ vraagt Emily Cross drie kwartier later midden in de set van Loma, ‘Wow, wat was dat?! Ik stond achter in de zaal te huilen!’ Huilen door de inhoud en de tomeloze energie waarmee die gebracht wordt. Nadat de set van PISS is voorbijgevlogen vallen wildvreemde mannen elkaar in de armen: ‘Dit was heftig! Zo goed!’
Alles wat daarvoor kwam, is dan al enigszins vergeten en wat daarna komt gaat het niet meer overtreffen. De enige die nog in de buurt komt is Natasha Pirard, juist omdat zij in BOX op het compleet andere uiterste zit met haar verstilde drones en soundscapes: veertig minuten ogen dicht en meedrijven terwijl de Gentse muzikante laag op laag legt of net weer wegschaaft.
Het schetst ook perfect de rode draad die toch doorheen de eclectische programmering van Sonic City loopt. Hoewel er over alle genres en alle velden heen is geprogrammeerd, lijken de opeenvolgende artiesten bewust gekozen aanvullingen of tegenwichten van elkaar. Wie naar de 37 verschillende namen op de bill kijkt, zal vast zowel bekende als onbekende namen zien. Maar ondanks de drie verschillende sporen waarop deze bands de voormalige NMBS-hal in worden gereden, sluit alles naadloos op elkaar aan.
Graag hadden we dan ook nog veel langer gebleven. Maar met een stevige verkoudheid onder de leden en de bijhorende onderdrukkende medicatie die stilaan raakt uitgewerkt, verlaten we na een overtuigende set van PVA, midden in de aanjagende rave van Paranoid London (Kortrijk). Maar niet zonder aan de koffiedame van de koffiestand de belofte te maken om volgend jaar terug te keren voor weer wat cafeïne-pep tussen alle muzikale opwekkers.