Op vorige albums liet Julia Holter al horen dat ze de kunst verstaat om experimenteerdrift en toegankelijkheid moeiteloos met elkaar te verweven. Dat is op haar nieuwste niet anders. ‘Something In The Room She Moves’ staat weer boordevol sterk geschreven liedjes waarbij vooral de dromerigheid van Holters zang en de etherische kwaliteiten van de muziek opvallen.
Dat is niet geheel toevallig, want Holter wilde dat haar liedjes zoveel mogelijk een vloeiend karakter zouden krijgen zodat ze overeen zouden komen met wat er binnen in het lichaam gebeurt. Lichamen en hun onderlinge verhoudingen, dat is een thema dat als rode draad door het album loopt. Door grootse gebeurtenissen in haar leven –verdrietige en mooie– wilde Holter een album schrijven dat recht doet aan hoe bepaalde relaties je als mens kunnen vormen en veranderen. Het resultaat is een prachtig album geworden waarbij het dromerige karakter van haar andere albums nog verder uitvergroot wordt. Zo doet dit album af en toe zeker denken aan Julee Cruises muzikale samenwerking met Angelo Badalamenti en David Lynch, al is ‘Something In The Room She Moves’ nog net wat excentrieker. Opener ‘Sun Girl’ en het titelnummer zijn enkele hoogtepunten die we heel vaak achter elkaar kunnen horen, maar in een albumcontext komen ze stiekem nog veel beter tot hun recht.
Wanneer je dit album als geheel hoort, wordt namelijk pas duidelijk wat een prachtig precair evenwicht Holter wederom gevonden heeft tussen eigenzinnig experiment en pakkende melodieën. Wij durven wel te beweren dat dit haar beste album tot nu toe is.
