Een solo‑gitarist die zich op Autechre stort, klinkt als muzikale kamikaze. Toch is dat precies wat Shane Parish doet op ‘Autechre Guitar’, uitgebracht door Bill Orcutts Palilalia‑label. Het is opmerkelijk hoe natuurlijk het uiteindelijk klinkt.
Parish nam de plaat in oktober 2025 thuis in Athens, Georgia op, met alleen een Taylor 214E‑G akoestisch-elektrische gitaar, tien vingers en een tappende voet. ‘Autechre Guitar’ kiest uitsluitend materiaal uit Autechres zogeheten melodische gouden jaren in de jaren 1990: ‘Incunabula’, ‘Amber’, ‘Tri Repetae’ en ‘LP5’. Het is de periode waarin Sean Booth en Rob Brown hun meest memorabele hooks schreven, melodieën die zich in je geheugen nestelen terwijl de ritmische laag zich onttrekt aan eenvoudig telwerk.
De beroemde ondoorzichtigheid van Autechre (complexe ritmes, verschuivende timbres) vormt hier het bronmateriaal voor hyperconcrete, fysiek gespeelde gitaarmuziek. Parish’ traject naar deze plaat was lang en zorgvuldig. Jarenlang werkte hij als standards‑gitarist in clubs met avondeten rond Asheville en ontwikkelde hij zich tot arrangeur van onmogelijke solo‑fingerstyle bewerkingen.
Op zijn album ‘Repertoire’ uit 2024 vertaalde hij Ornette Coleman, Mingus, Dolphy, Alice Coltrane, Kraftwerk en Aphex Twin al naar zijn eigen, trefzekere maar onderzoekende speelwijze. Voor dit album graaft Parish diep in het materiaal. Hij destilleert melodische contouren uit drums en pads, puzzelt de sequenties uit en legt contrapunt bloot. In ‘Bike’ vallen de hoge noten als regendruppels op een voorruit, terwijl basoctaven als ruitenwissers heen en weer schuiven. In ‘Nine’ worden portamento‑aanzetten omgebogen tot licht gebogen blue notes; ‘Eutow’ verandert van een veeg van supersaw‑pads en electro‑beats in een verslag uit de diepte.
‘Autechre Guitar’ is tegelijk hulde aan de duurzaamheid van Autechres songwriting, dissectie van hun binnenwerk en uitnodiging tot actief luisteren. Dat Parish deze onbegrijpelijk moeilijke muziek laat klinken als vanzelfsprekende, ademende gitaarstukken is misschien wel de grootste prestatie van deze plaat.
