Met ‘Variomatic’ (genoemd naar een legendarische versnellingsbak) gaat Kameel naar alle waarschijnlijkheid geen Music Industry Award winnen. Voor dat circus is hun muziek te ‘moeilijk’, te ‘intelligent’ en vooral te eclectisch. Stilistisch is de band namelijk onmogelijk voor een radiator te vangen.
Het trio – gitarist Patrick Steenaers, bassist Hans Mullens en de Nederlandse (jazz)drummer Geert Roelofs – is niet te beroerd om hun invloeden uit meerdere potjes tegelijkertijd te lepelen. Én te etaleren. Op hun derde album na ‘Barkas’ (2020) en ‘Trugschluss’ (2023) wordt met onder andere jazz, (kraut/space)rock, exotica, dub, filmmuziek, ambient en pompende analoge elektronica naar zowat alle mogelijke stijlregisters geschakeld.
Wie Kameel nog steeds vereenzelvigt met een instrumentale band, mag die assumptie gelijk overboord gooien. Tot tweemaal toe wordt een croonende Rudy Trouvé (I H8 Camera, Dead Man Ray) voor de microfoon gehaald, zoals in de onderkoelde climax ‘Bleak’ – een stemmig verbond tussen desolate jazz noir en jangle pop.
Tim Vanhamel (Millionaire) zingt op zijn beurt ‘Tales From A Sinister Farm’ naar hoge toppen. Op de strak groovende opener ‘Miss Emma’ en de instrumentale finale is dan weer de saxofoon te horen van Joppe Bestevaar (Brussels Jazz Orchestra) waardoor ook instrumentaal het palet verder wordt opengetrokken.
‘Variomatic’ is een tour de force die in het rijke Belgische canon zo in het kwaliteitsvakje naast Dans Dans en Flying Horseman kan. Nu nog wat kaarsen en brilletjes voor de jury van de MIA’s en ze geraken er wel.
