Al geruime tijd profileert Roadburn zich als voorstander én aanjager van het herdefiniëren van heaviness. Zo’n twintig jaar geleden begonnen als psychedelisch stonerfestival, inmiddels toonaangevend in de programmering van avant-gardistische zwaarte. Een reis van zelfonderzoek binnen een veranderende wereld die heeft geleid tot lovende kritieken en onvoorwaardelijke liefde bij artiesten en toeschouwers, maar hier en daar ook tot vervreemding van de oude garde.
Vooropgesteld: wij vinden dat die oude garde zich niet zo aan moet stellen. Maar goed, ook wij erkennen dat er de afgelopen jaren minder ‘klassieke’ Roadburn-artiesten op het programma stonden. Dat betekent niet dat de kwaliteit daarmee achteruit ging, in tegenstelling zelfs.
Het maakt de insteek van de organisatie voor deze editie wel interessant: hoe kunnen we zowel het verleden eren, met beide benen in het nu staan én oog hebben voor de toekomst? Spoiler alert: door een festival neer te zetten als deze 2026-editie. We nemen jullie mee in onze vierdaagse reis, die mogelijk wat verstoorde herinneringen bevat, maar alleszins een vertrouwde verwarring zal bieden.
DONDERDAG 16 APRIL 2026
Hoopvolle openingen
Crippling Alcoholism uit Boston opent op de donderdag officieel de Roadburn Vierdaagse 2026, nadat ze de avond ervoor ook al speelden op de officieuze openingsavond ‘The Spark’. Blijkbaar komt tweemaal dezelfde setlist voorbij, aldus een aantal klachten die later online te lezen zijn. De band zal het niet veel kunnen schelen, die lijkt met plezier op het podium te staan en we zien de bandleden de dagen erna met regelmaat nog rondlopen op het festival.
Voor ons alleszins een prima opener, hoewel live toch iets tegenvallend ten opzichte van de door de plaat gewekte verwachtingen. Zanger Tony Castrati klinkt op de goede momenten als een Tom Waits tijdens zijn ‘Asylum Years’, dat dan weer wel. Daarbij blijft het bijzonder dat op Roadburn een openingsact om twee uur ‘s middags gewoon voor een afgeladen Koepelhal speelt.
Een stuk kleiner maar niet minder afgeladen is de Hall of Fame bij het concert van Machukha. De groep uit Oekraïne overtuigt live juist meer dan op plaat. Waar we intense blackmetalpunk verwachten krijgen we die ook voor die kiezen, maar er is ook plek voor momenten van verstilling, met een bijzonder saxofoon-drum-samenspel. Gevolgd door een uitbarsting vol van catharsis en woede. Machukha laat het publiek de wanhoop van oorlog voelen, met hier en daar hoopvolle openingen naar een betere wereld.
Crust melódico
We schreven vorig jaar een enthousiaste recensie over het debuutalbum van Pain Magazine, een nieuwe groep bestaande uit leden van de Franse posthardcoregroep Birds in Row (een absoluut geweldige liveband) en elektronische producers Louisahhh en Maelstrom. Nog voor het avondeten zorgen zij met hun show in de Koepelhal al voor dansende ledematen en grote glimlachen. De stevige gothic-elektro-sound met punk-attitude is voor ons het eerste hoogtepunt van Roadburn 2026. Ook vriendin N., die haar eerste Roadburn beleeft, is enthousiast. We zijn erg benieuwd naar hoe het eraan toe gaat tijdens een clubshow, maar dit was alvast niet te versmaden.
Naast de Koepelhal bevindt zich de Engine Room en aldaar aanschouwen we het Mexicaanse Habak, dat daar hun crust melódico speelt. De crust horen we zeker, om de melódico te ontwaren moeten we iets meer moeite doen. Vooral de gitarist en drummer vallen op met hun strakke spel en dat is voornamelijk wat ons nog enige tijd doet blijven hangen. Want hoewel zangeres Alex fantastisch haar best doet en het podium op en neer rent, zorgt de zeer monotone geluidsvervorming over haar stem voor een vlakke performance die na enige nummers begint te vervelen. Jammer, want haar schreeuwen klinken op plaat wel erg lekker. Wel leuk om haar de rest van het festival nog veel tegen te komen als een van de vele muziekliefhebbers.
Jazzdansjes
Na een halve dag in de Spoorzone te hebben doorgebracht is het tijd om ons maar eens naar de 013 te begeven voor twee optredens in de Main Stage aldaar. Eerst is het tijd voor het Italiaanse Ufomammut, dat een lange geschiedenis kent binnen het Roadburn-universum. Desondanks is het alweer even geleden dat de band daadwerkelijk gespeeld heeft op het festival, wat de honger die we tijdens hun optreden bij zowel de band zelf als bij de fans merken zal verklaren. De Italianen spelen een pompende, slepende en stuwende set die, gesteund ook door de visuals, voelt als een oldschool Roadburn-show. Fijn!
Ook Cult of Luna brengt ons terug in de tijd met de eerste van hun twee optredens, welke zich richt op het vroege werk van de Zweden, die ook alweer sinds 1998 bestaan. De bands speelt met plezier en overgave en de intense postmetal past ons als een heerlijk zittend jasje, maar we wringen onszelf toch even daaruit om weer richting Spoorzone te lopen, gesteund door de wetenschap dat er een dag later nog een show zal volgen.
De reden voor ons loopje is Maruja, een postpunkgroep uit Manchester dat jazzinvloeden in hun muziek verweeft. Zo’n combinatie kan bij ons verschillende kanten op gaan en in het geval van Maruja is dat de goede kant. Met hun vorig jaar uitgekomen album ‘Pain to Power’ heeft de groep ons weten te overtuigen en gelukkig doet de band dat live ook. Wat een energie! De Koepelhal springt, danst en mosht alsof er niet nog drie dagen te gaan zijn en de Britten weten de boel per nummer nog iets meer op te zwepen. Politiek, punk, en jazzdansjes.
Salmari
Na afloop van Maruja ligt de vermoeidheid op de loer, maar de liefhebber van onheilspellende techno in ons doet zorgt ervoor dat we toch nog even de Main Stage van de 013 aandoen om te kijken wat Blawan daar precies gaat brengen en hoe de Roadburner daarop zal reageren. Blawan blijkt te brengen wat hij vaker doet en waar hij ijzersterk in is: duistere, industriële technolagen met hier en daar een zweem van EBM. Meedogenloos, repetitief, intens.
Tot onze verbazing is de de zaal nog meer dan voor de helft vol, terwijl het toch al na middernacht is en de muziek wellicht niet in het standaard Roadburnstraatje past. Maar ach, wat dat betreft overtreft het festival, en dus ook de bezoeker, zich al jarenlang. Redefining Heaviness. Vriend T. is nog niet naar huis te krijgen. Zelf hebben we even een Salmari nodig om ons op de been te houden, voordat we voldaan afscheid nemen van de eerste dag.
VRIJDAG 17 APRIL 2026
Something to lose
Roadburn 2026 heeft gewoon een heerlijke line-up. Dat blijkt onder meer uit het feit dat we vrijwel elke dag vroeg aantreden om de eerste band te aanschouwen. Iets dat niet altijd lukt, zo leert de ervaring van de afgelopen vijftien jaar. Zelfs niet als we ons dat op voorhand toch echt voornemen. Zoals tijdens de 2025 editie, toen we de show van Throwing Bricks & Ontaard hoog op ons lijstje hadden staan.
Helaas kwam het Leve Zelve op een of andere manier tussenbeide en hebben we die gemist. Vriend J. gaf toen na afloop aan dat het een van die magische, Roadburn-only-optredens was. Een kleine troost: de boel is opgenomen en nu uitgebracht op vinyl. We hebben de plaat (‘Something To Lose’) dan ook direct gescoord in de merch-area van het festival, waar leden van beide bands aanwezig waren om zaken te doen en om met gelijkgestemden te kletsen. Ook dat is Roadburn.
Disclaimer
Zoals gezegd zijn we dit jaar beter in opvolging geven aan onze plannen en zijn we, na eerst nog een ruim half uur fenomenale blackmetal van Yellow Eyes mee hebben weten te pakken, ruim op tijd voor wat mogelijk een gelijkaardig magische show als ‘Something to Lose’ kan worden. Namelijk: Teardrinker. Onder aanvoering van Kim Hoorweg speelt de band een set met muziek speciaal gecomponeerd voor het festival, met als titel ‘I Hope This Hurts’. Voorafgaand aan het optreden komen we waarschuwingsberichten tegen, zowel online als via opgehangen A4-tjes in de Koepelhal. Een disclaimer, met daarin aangegeven dat de show zware onderwerpen behandelt als systemisch geweld, uitbuiting op basis van gender, ras, klasse en etniciteit.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee, zo luidt het gezegde. Toch zijn we niet geheel voorbereid op de mokerslag die Teardrinker ons geeft. Niet alleen qua luide frequenties van de instrumenten en ijzingwekkende goede schreeuwzang, die vol in het gelaat knallen, dwars het lijf doorkruisen en de organen opnieuw indelen, maar meer nog door de zeggingskracht van de muziek. De boodschap, de manier waarop deze gebracht wordt, intens en genadeloos… De persoonlijke, bijkans té intieme momenten, binnen ingebouwde rust die lijkt te dienen om even adem te halen maar ademloos wordt geabsorbeerd door de ruim tweeduizend aanwezigen. Tranen dienen zich aan, eerst voorzichtig. Niet alleen bij ons, maar bij vrijwel iedereen om ons heen. We zien stoere mannen hard wenen, anderen vegen hun wangen droog.
Zelf voelen we dat onze tranen zich langzaam beginnen te vermenigvuldigen, totdat de traankliersluizen volledig open gaan tijdens het afsluitende nummer, wanneer de band wordt vergezeld door een groep mensen die meeslepend zingend invallen. Hun ‘Remember’ gaat door merg en been, door lijf en ziel. Het besef van het Pijn en Lijden van Anderen, de voorzichtige hoop die gloort aan horizonten, de kracht van Weerbaarheid en de Acceptatie van het Zelf. Dat alles reikt Teardrinker ons deze dag aan in een kelk die gretig wordt leeggedronken door het publiek. Allemachtig, dit blijft nog wel even bij. Waanzinnig groots.
Donsdeken
Na deze ervaring zijn we even leeg en hebben we wat tijd nodig om te verwerken wat er precies is verschoven in ons Zijn. Gelukkig schijnt de zon en is er zowaar weer eens even echt lekker weer tijdens Roadburn. De laatste jaren zijn we wat dat betreft niet verwend, maar ditmaal kan er lekker buiten gehangen worden in het zonnetje in de Spoorzone. Die overigens ook gewoon open is voor mensen zonder kaartje. Er zijn dit jaar geen checkpoints bij de twee ingangen van het terrein, er wordt alleen gecontroleerd bij het binnengaan van de zalen zelf. Dit zorgt voor een fijne, open en gemoedelijke sfeer. Wellicht kan dit ook alleen in Tilburg.
Zodra we voldoende zijn hersteld richten we ons op twee Japanse artiesten. Eerst Heaven In Her Arms, dat posthardcore-screamo brengt in de trant van Envy en vernoemd is naar een nummer van Converge. Wat het precies is met die Japanse screamo-sound weten we niet, maar wat klinkt het heerlijk. Instrumentaal blaast de band door de Engine Room en de gruizige schreeuwzang van Kent Aoki wikkelt zich als een fijne donsdeken om ons heen.
Ontluisterend
Even later staan we bij Boris, de legendarische genre-hoppers (die dan weer vernoemd zijn naar een nummer van The Melvins). Tijdens deze eerste van hun twee shows die ze zullen spelen staat hun album ‘Pink’ centraal. Dat betekent veel fuzz, psychedelisch uitgesponnen riffs en lekker laag stonergeluid. En natuurlijk een onvermoeibare Atsuo op de drums die het publiek keer op keer opzweept.
Afsluiter in de Main Stage vandaag is de Amerikaanse shoegaze-postrock band Nothing. Ook een band die zich niet veel aantrekt van genregrenzen, zo blijkt ook tijdens dit optreden waarop hun nieuwe werk ‘a short history of decay’ centraal staat, aangevuld met ander werk. Op momenten bijna poppy, dan weer ontluisterend hard en laag, maar altijd met een bepaalde dromerigheid die door de muziek heen verweven is. Het perfecte optreden om de geest te vervullen met een kalme voldoening, voordat we nog even keihard gaan dansen.
Lam hossen
Dansen? Op Roadburn? Jazeker! Al een jaar of tien zeggen we al tegen iedereen die het wil horen dat het tof zou zijn als Roadburn zich ook zou richten op een dansbare overgang de nacht in, door bijvoorbeeld gothic-industrial, elektro of (de goede) techno te programmeren. Al een aantal jaar zien we dat wel gebeuren tijdens de dag- en avondprogrammering, met onder meer optredens van Perturbator en Carpenter Brut, maar na middernacht was het toch nog te vaak lam hossen bij een rock/metal-dj en vals meeschreeuwen met ‘Ace of Spades’ en soorgelijke nummers. Maar dit jaar worden we op onze wenken bediend, met gisteren al Blawan, op de zaterdag Parrish Smith, en vandaag NGHTCRWLR.
Vrouw achter NGHTCRWLR is Kris Esfandiari, bekend van haar werk met de band King Woman. Waar ze onder die naam doomy shoegaze maakt, gooit ze het als NGHTCRWLR over een andere boeg. Industriële beats, zoete elektro-klanken en felle zang zodanig gebracht dat er niet valt stil te staan. Het duurt even voordat het optreden begint door technische issues, maar zodra Esfandiari samen met haar dj losbarst doet de Next Stage dat ook.
De ‘kleine’ zaal van de 013 is om half twee ‘s nachts nog goed gevuld met glimlachende mensen die pogingen tot dansen doen. Zoals wijzelf. Nog een shoutout naar het dj-collectief TCR Collective, dat zowel voor als na de NGHTCRWLR-show de mensen aan het dansen houdt met een mix van dub, industrial, witch house en alto-rave. Gelukkig even geen ‘and don’t forget the Joker!’ meer hoeven schreeuwen…
ZATERDAG 18 APRIL 2026
Pragmatisme
Ja, dat nachtelijke dansen heeft vanzelfsprekend ook nadelen: de volgende dag moeten we onszelf even oprapen. Maar we hebben geluk, want mijn vrouw / Grote Liefde C. komt ons versterken voor de resterende twee dagen. Zij is nog vol van aanstekelijke energie en goede moed, dus we kunnen niet achterblijven en gaan wederom voor ons doen vroeg op pad om tijdig bij Blackwater Holylight te zijn.
De Koepelhal is wederom afgeladen voor de shoegazemetal van wat inmiddels een drietal is. De vrouwen uit het Amerikaanse Portland spelen hun laatste album ‘Not Here Not Gone’ integraal en dat is boffen voor de aanwezigen, want met deze plaat steken ze hun eerdere werk naar de kroon. Ook live is het genieten van de pop-infused doomlijnen die doen wegdromen.
Wat is dit?! Regen?! Zowaar. Na de zonovergoten vrijdag giet het op de zaterdagmiddag even van de regen. Dat doet ons pragmatisch besluiten om het optreden van Slowhole in de Enginge Room mee te pakken, want daar zijn we toch. Hun muziek kon ons op voorhand aardig bekoren, maar deed ons niet direct watertanden. Hoe anders is dat tijdens hun hoogmis hier op Roadburn. De groep uit New Orleans schijnt te zijn aangeraden aan het festival door huisband Thou. Dat geeft allicht al een idee hoe het vijftal klinkt, maar we zijn niet voorbereid voor wat we hier meemaken.
De eerste minuten zijn we nog mild enthousiast, maar hoe langer de show duurt, hoe harder, logger, zwaarder, én langzamer de band lijkt te spelen. De zang fungeert voornamelijk als instrument, als ijle bovengrens waaronder een partij sludge-doom-malheur de hele Spoorzone lijkt te doen instorten. Het is alsof Sunn O))) en Sleep in bed liggen met Primitive Man.
Schroom
Slowhole is voor ons wellicht dé verrassing van Roadburn 2026 en wint het zelfs van Primitive Man zelf, dat niet veel later in de Koepelhal uit een soortgelijk vaatje tapt, maar ons op een of andere manier iets (maar dan ook niet veel) minder inpakt dan gebruikelijk. Maar omdat het om Primitive Man gaat ligt de lag nog altijd hoog.
Een stuk sneller en energieker is de muziek van Prostitute. Postpunk met Arabische ritmes vermengd en gebracht met een hoog in your face-gehalte. Voor vele Roadburners lijkt de gevraagde energie in eerste instantie te veel, wat zanger Moe Kezra hardop doet vragen waarom er niet gedanst wordt? Langzaam werpt het publiek de schroom van zich af en begint te bewegen, iets dat ook onvermijdelijk is door de aanstekelijke show van de Amerikanen.
Lichte paniek
Deze zaterdag is trouwens uitverkocht. Dat is toch al enige tijd niet meer gebeurd zover wij ons herinneren. Onze eerste Roadburn-jaren (2011-16) was het veelal vechten om een kaartje, maar dat leek de afgelopen jaren wat minder, vooral sinds Covid. Dit was ook het uitgangspunt van vriend W. die samen met vriend M. (tevens het broertje van W.) dit jaar alleen de zaterdag zou aandoen. W. stuurde ons zaterdagochtend om zes uur in lichtelijke paniek een berichtje dat ze nog geen kaarten hadden en die niet meer beschikbaar waren.
We melden dit even als wijze les voor alle lezers: als je naar Roadburn wil, gewoon direct een kaartje kopen zodra je dat ook maar enigszins kunt. Nog een wijze les: de organisatie biedt uitkomst in dit soort gevallen. Binnen het Offroad-programma spelen er verschillende bands in verschillende cafés als The Little Devil en ’t Buitenbeentje. Gratis toegang, welteverstaan. Vrienden W. en M. maakten er het beste van. Net als vriend B., die tot zijn ontsteltenis zijn fiets niet op het terras van Studio mocht parkeren… Verder zijn er trouwens zoals altijd ook kunstexposities en vond er dit jaar een (tevens gratis) concert plaats in de St Joseph-kerk waar Het Concreet een stuk speelde van La Monte Young.
Saetia!
In de Main Stage van de 013 is het zaterdagavond tijd voor een bijzonder moment: de terugkeer van Oathbreaker. Rondom de Belgische groep was het zo’n acht jaar vrij stil, maar vanavond doorbreken ze hun stilzwijgen met het spelen van hun klassieke album ‘Rheia’. Zangeres/oerschreeuwer Caro Tanghe opent het optreden in een prachtige rode jurk met het klaaglijke ‘10:56’. Kenners weten dan al wat er zo komen gaat, en de niet-geïnitieerden weten niet wat hun overkomt als ‘Second Son of R.’ door de zaal knalt. Iets met merg en been. Kippenvel.
Toch kijken we niet de gehele show af, want we willen heel graag Dälek meepakken en sjokken daarom weer terug naar de Koepelhal. De vocals en teksten van rapper Will Brooks zijn zowel meeslepend als vertragend en raken, gedragen door de industriële beats en gitaarlicks, zowel lichaam als geest. Ondanks dat het geraamte van de Koepelhal alle kanten resoneert met de muziek past dit soort hiphop toch beter in een kleinere setting, omdat het geheel redelijk statisch overkomt. Dat was een dag eerder ook al het geval bij Billy Woods, waar we een tweetal nummers van meepakten maar niet overtuigd raakten.
Dat doen we wel bij Saetia. Saetia! In Nederland! Op Roadburn! Een band die al ruim twintig jaar op ons verlanglijstje staat. Hun emo-screamo-posthardcore is zalvend voor onze ziel, iets dat allicht niet voor alle Roadburners zal gelden, want de band hoort misschien wel bij het clubje vreemde eenden in de bijt. Zanger Billy Werner loopt onophoudelijk heen en weer over het podium en toont zijn kwetsbare kanten tussen de nummers door. Ondertussen staan wij in de zaal onnozel op onze plek te springdansen met een enorme glimlach op onze bakkes. Met stip op één als de meest vrolijk makende show van deze editie.
ZONDAG 19 APRIL 2026
Verbrande elleboog
De zondag. De klassieke Afterburner die alweer sinds lange tijd een regulier onderdeel is geworden van het festival en daarom niet meer als zodanig bestempeld wordt, maar wel vaak nog als zodanig voelt na drie intense dagen. Ook het schrijven over drie intense dagen vergt zijn tol, dus we gaan even in vogelvlucht door onze zondagse ervaringen heen.
Lili Refrain, een van de meest vrolijke artiesten die we de eer hebben gehad te mogen interviewen, draait de Next Stage om haar vingers met haar solo-show vol loops, percussie, mysterieuze zanguithalen én haar sympathieke overkomen. Hypnotiserend en bewegingen opwekkend, zodanig dat we onze elleboog blijkbaar hebben verbrand door tegen de muur aan te dansen. Afsluiter ‘Travellers’ wordt werkelijk fenomenaal gebracht en brengt de mensen in een vervoering die maar niet lijkt te eindigen. Hoogtepunt!
(Dat herinnert ons aan een ander einde dat we vergeten zijn te benoemen: de laatste twintig minuten van het tweede optreden van Cult of Luna. Een draaikolk van postmetal die maar door bleef sleuren en trekken en duwen, culminerend in een explosie waarna een ieder verbaasd om zich heen keek om te zien waar ze zich bevonden en wie ze eigenlijk zijn.)
Spanningsboog
Door de heerlijke set van Lili Refrain missen we het eerste deel van de integrale live-uitvoering van ‘The Cavern’ door Inter Arma, maar het tweede deel behoort ook (we vallen in herhaling) tot een van de hoogtepunten dit jaar. Het album beslaat slechts één nummer van ruim veertig minuten, maar bevat een spanningsboog die de band live perfect weet uit te voeren, ook gesteund door de aanwezigheid van zangeres en violiste. Vriend A. zag wel het hele optreden en noemde het ‘een van de vetste shows die ik de afgelopen jaren gezien heb.’
Verrassend goed is niet veel later Street Sects, dat snerpende elektropunk speelt. Ons plan was om heel even te kijken bij de Texanen, maar we kunnen ons niet losmaken en blijven aanwezig tot het einde. Niet verwacht dat het zo goed zou zijn.
Velho
Echt! We bedoelen: Echt! Een Belgisch viertal dat de Next Stage eerst enigszins in verwarring brengt met hun live (als in: op instrumenten gespeelde) dubstep, maar vervolgens via elektro en rave (nog steeds live gespeeld op hun instrumenten) de laatste restjes energie uit de aanwezige, vermoeide lijven weet te trekken en zorgt voor een kolkende dansmoshpit.
Zelf wringen we vervolgens nog de aller-, allerlaatste bewegingen uit ons lijfje boven op het balkon in de Main Stage bij afsluiter K-X-P. De Finnen brengen bezwerende krautpercussie en toveren als ware sjamanen ecstatische visioenen tevoorschijn die door het, inmiddels redelijk uitgedunde, publiek werkelijkheid worden gemaakt. We hangen over het balkon en schreeuwen met schorre stem ‘MINÄ OLEN VELHO!’ en het is goed zo.
Roadburn 2026 is klaar en kan de boeken ingaan als editie waarin verleden, heden en toekomst samensmelten in een ware triomf. Chapeau.