Antistatic
Het Deense viertal Antistatic heeft een vrij conventionele bezetting voor een rockgroep. Twee gitaren, een bas en drums. Maar de muziek die ze ermee maken is allerminst doorsnee.
De gitaren hebben dan wel een belangrijke rol, maar alles op hun debuutalbum ‘Relics’ is gebouwd rond ritme. Het lijkt of ze veertig jaar terugblikken in de tijd naar Amerikaanse power-improvisatiebands als Massacre en Semantics. Niet alleen zijn bas en drums prominent aanwezig met een stevig stuwende ondergrond; ook de gitaren spelen nadrukkelijk een rol in het bouwen van ritmepatronen. Samen vormen ze ingenieuze, woelige weefsels waarin de gitaren elk hun eigen onderscheiden stem hebben. Door zijn snaren tijdens het spelen te dempen creëert Laust Moltesen Andreasen vaak een geluid dat weg heeft van de West-Afrikaanse ngoni, snel en percussief. Mads Ulrich geeft op zijn gitaar de boventonen ruim baan.
Hoe goed de vier op elkaar ingespeeld zijn blijkt al meteen uit het openingsnummer ‘Angels Vs Peasants’, waarin de gitaar van Moltesen Andreasen volstrekt synchroon loopt met trommelslagen van Søren Høi en de snelle, geplukte bastonen van Janus Bagh. Bagh vult ook nog eens de bastrommel van de drummer aan, terwijl Ulrich zijn snaren laat gieren en fluiten. Het nummer bouwt van een strak in de hand gehouden eenheid uit naar een wilde uitspatting. Op de Bandcamp-pagina van het Cuneiform label zijn in een paar video’s te zien met hoeveel concentratie ze hun muziek maken. Ze bereiken een hoge graad van perfectie. De oren lusten er pap van.
