Je kunt veelzijdigheid ver voeren. Dat bewijst Oren Ambarchi, gitarist en baas van het onvolprezen label Black Truffle, op ‘Cooked’. Met de afbeelding van een veelkleurig speelgoedbeest, opgekookt uit de oververhitte geest van Stephen O’Malley, verdient het album mogelijk de prijs voor de meest afzichtelijke cover van het jaar. Daar staat tegenover dat die veelkleurigheid recht doet aan de muziek op het album. Ambarchi heeft zich omringd met een keur aan vrienden, onder wie Joe Talia en Will Guthrie op allerhande slagwerk, Jim O’Rourke op synth en Konrad Sprenger op gesynthetiseerde vocalen.
De twee tracks, ‘Hidden Tableau’ en ‘Sleight Of Hand’ verschillen sterk qua kleur, al leunen ze allebei wat meer richting jazz dan het merendeel van Ambarchi’s output. Met de arpeggio’s die Eiko Ishibashi uit de piano haalt, heeft ‘Hidden Tableau’ veel weg van wat in de jaren 1970 en 1980 aan het brein van Brian Eno ontsproot. Daar steekt het reutelende stemgeluid van Sprenger (dat later overgaat in een kelig getrompetter) wel een dwars stokje voor, gelukkig.
Het gereutel is de opmaat naar steeds nadrukkelijker aanwezige klappen op trommels en bekkens van Talia, en gonzend snarenwerk van Ambarchi dat ontaardt in een snel duo-steekspel met de synth van O’Rourke. Ambarchi vliegt in ‘Sleight Of Hand’ uit de startblokken op zijn gitaar, vergezeld door James Rushford op celesta, en met kalmerende ondersteuning op drums en bas. Wat later krijgt Marcus Pal de vrije hand in een solo die het muzikale vertrek tot in alle hoeken doorkruist. Het zijn solo’s als deze, en een nogal mal vogelachtig fluiten, die het nummer heen en weer doen kantelen als een muzikaal duikelaartje.
