Op zijn meest recente plaat ‘Models’ deconstrueert Lee Gamble elementen van pop, trance, trip-hop en Soundcloud rap tot een wazig geheel, ondergedompeld in een melancholische oersoep van experimentele elektronica. Conceptueel wordt het gedreven door synthetische stemgeluiden gevormd door AI. Maar geen enkel van die stemgeluiden verklankt een coherente tekst, waarmee Gamble op eigenzinnige wijze knipoogt naar de onverstaanbare mumble rap waar Soundcloud in de vroege jaren 2010 mee bevolkt werd.
Door het werken met artificiële intelligentie surft Gamble mee op de huidige AI-hype, die ook in muziekland hoogtij viert. Denk bijvoorbeeld aan ‘Again’, het meest recente album van Oneohtrix Point Never, die ondanks de hoge verwachtingen niet echt van de grond kwam. Maar in tegenstelling tot OPN slaagt Gamble er wel in om met de hulp van AI gelaagde en emotioneel roerende muziek te maken met zijn experiment. De 32-minuten durende trip leidt je met ‘Xlth c. Spray’ doorheen dalen van weemoedige melancholie; en naar pieken van hoopgevende klaagzangen op ‘Phantom Limb’. De bewerkte stemmen kregen vorm doordat Gamble losse zinnen door een artificieel neuraal netwerk voerde, een vorm van AI. Dat netwerk probeerde deze geluiden na te bootsen, met onsamenhangende eindresultaten tot gevolg.
De meest onwezenlijke resultaten selecteerde Gamble en zijn terug te horen op ‘Models’. Voortgestuwd door de artificiële nabootsing van menselijke klanken klinkt de muziek alsof je door een waas of een filter luistert. En het eindresultaat is er eentje dat terecht in veel eindejaarslijstjes van 2023 mag eindigen. Een onweerstaanbaar fraai staaltje AI-geïnspireerd klankenspel.
