In de biografie van Sprints op de website van City Slang zegt zangeres/gitarist Karla Chubb dat je geen precieze cijfers hoeft te kennen om te zien dat er nog steeds grote sprake is van ongelijkheid in de wereld, dat de vrouwelijke autonomie over het eigen lichaam nog steeds niet goed geregeld is. Niet moeilijk om dan vast te stellen dat Sprints een politieke band is en hun debuut ‘Letter To Self’ een politiek geladen album, politiek én persoonlijk.
Chubb schrijft vanuit haar eigen emotie en ervaring en dat is te horen. Nee, dat is te voelen. Om Chubb daarin te parafraseren; je hoeft de teksten niet te begrijpen om te horen dat het gemeend is. De Ierse frontvrouw spuugt met passie en overtuiging haar teksten in de mix felle noiserock, geïnspireerd door de donkerdere jaren 1980 postpunk en 1990 noise -en indierock. In veertig minuten krijg je een mix van de rauwe randen van Siouxie And The Banshees, Hole en Magnapop geserveerd, met als bijgerecht de dreigende gothic metal van Fear Of God en een toefje garagepunk. Een indrukwekkend debuut van een band die naar eigen zeggen gevormd is na een indrukwekkend optreden van Savages.
Het zal ons echter niet verbazen als na het horen van deze plaat of het ervaren van een van de liveshows van dit kwartet uit Dublin er weer meer jongeren geïnspireerd geraken een band te vormen.
