Het manifest van het Berlijnse label Kuboraum Editions, dat het album ‘Ocean Cage’ uitbrengt, draait om de ‘reis waarin het bouwen aan je eigen geografie’ centraal staat. Die reis wordt gedreven door ‘de natuurlijke behoefte om aan een gemeenschap te bouwen’. Dat is inderdaad wat er op dit album – een gezamenlijk project van het Balinese experimentele gamelan-duo Kadapat, de Javaanse activist Nova Ruth, de eveneens uit Java afkomstige danser en choreograaf Siko Setyanto en de Chinese performancekunstenaar Tianzhuo Chen – aan de hand lijkt te zijn. De vier vertellen over een leven op zee.
Waar het precies over gaat, is lastig te doorgronden, maar dat ‘Ocean Cage’ een diep emotioneel project is, is wel duidelijk. Titels als ‘The Soil That Remembers’, ‘Hysteria Of The Elders’ en ‘The Ancestors’ Orison’ suggereren spirituele thema’s die aardser zijn dan wat in het Westen doorgaans voor aards doorgaat. ‘Ocean Cage’ kent veel verschillende momenten, zowel wild en angstaanjagend als kalmerend en melodieus, waarbij een contrast tussen milde gamelan-elementen en angstaanjagende soundscapes en monsterachtige vocalen als een rode draad voor een verbindende factor tussen de nummers zorgt.
Naar ‘Ocean Cage’ luisteren betekent altijd op je hoede zijn. Alsof je naar een verontrustende horrorfilm kijkt: zelfs tijdens rustige momenten weet je dat je nooit veilig bent. Kijk je, nadat je de hele plaat hebt beluisterd, nog eens goed naar het monster op de cover, dan weet je dat de makers van ‘Ocean Cage’ je op de gewenste manier te pakken hadden.
