De Braziliaan Caio Lemos vervormt in zijn verschillende eenpersoonsbands de black metal. Bij Kaatayra vindt hij zowaar een zachtaardige kant van het genre door het te fuseren met Braziliaanse folk en te spelen op akoestische instrumenten. Op ‘Caminhos De Água’ brengt hij een ode aan de rivieren van Brazilië. Zijn ecologische boodschap intrigeert dankzij de structuur van de vier lange nummers rondom welke het album draait.
Deze drijven namelijk als een boot op de Amazone, van kalme gitaren en vredige fluiten naar maalstromen van blastbeats en gegrom, waarbij de ruigere delen alsnog fijnzinnig blijven klinken. Met name ‘Rio Sem Nome’ maakt indruk met krachtige riffs op de akoestische gitaar, terwijl het geheel toch voorbijglijdt als in een mijmering. De andere drie langere nummers voelen echter als een herhaling van zetten.
Daarnaast vloeien alle segmenten uiteindelijk ongemakkelijk in elkaar over. De kortere tussenstukken slagen er beter in om een dromerig gemoed neer te zetten wanneer Lemos inzet op een enkel compositorisch idee. Zo vormt ‘Caminhos De Àgua’ een solide toevoeging aan Kaatayra’s volkse black metal, maar werkte hij bijvoorbeeld op ‘Inpariquipê’ uit 2021 de ideeën vernuftiger uit.
