Hole Dweller omschrijven als de Led Zeppelin van de dungeon synth is misschien een overdreven aanduiding, maar het Tolkien-gerelateerde soloproject van Tim Rowland (ook bekend van Bellkeeper) is groot in het microgenre. Sterker nog, het is een act die toert en dan ook nog eens headliner is. Stilistisch is Hole Dweller namelijk anders, en speelt Rowland veel meer met de kalmere, groene setting van The Shire uit Tolkiens werk. Denk dus aan vrolijke hobbits, niet boze orks.
Samen met Fief is dit project toch verantwoordelijk voor het crëeren van plek voor een meer knus geluid in het vaak lijzige en grotachtige geluid in het genre. Rowland speelt op ‘Long Road Home’ meer met minimale klanken en loops, met veel herhalende bewegingen. Een nummer als ‘Beneath The Old Tree’ schetst met minimale sonische kwaststreken een beeld van rust en observatie. De muziek nodigt uit om je fantasie rustig te laten stromen.
Soms zit daar ook meer beweging in, zoals op ‘I Dream Of The Hills We Left Behind’, waar de trage opbouw een vogelvlucht suggereert. De titels doen veel om de luisteraar te helpen, en zelfs bij een grimmiger beeld als ‘Bones Consumed By Moss And Root’ blijft de muziek een milde schets. De melancholie en een zacht verdriet zijn voelbaar in de iele klanken. Op ‘Long Road Home’ laat Hole Dweller dan ook horen uitstekend de fantasie te kunnen stimuleren, ook met minder, en misschien is de muziek daarmee alleen maar sterker.
