Hiroshi Yoshimura
Een gebrek aan erkenning: het overkomt de meest fantastische artiesten tijdens hun leven. In sommige gevallen heeft het onontdekt blijven van genialiteit te maken met het onconventionele karakter van het werk. Het is dan zó goed en revolutionair, dat de toegangspoorten in de hersenen van de luisteraar nog opengezet moeten worden.
Denk aan een artiest als Arthur Russell, die als geen ander de scheidslijnen tussen avant-garde, country en disco verkende, en zelfs met deze typering doen we hem zwaar te kort. Hiroshi Yoshimura’s initiële onderschatting lijkt van een andere orde te zijn, want ten tijde van het uitkomen van zijn bekendste werken ‘Soundscape 1: Surround’ en ‘Green’ in 1986, was de avontuurlijke luisteraar al lang bekend met field recordings, ambient en minimal music.
Zelden uiten we in Gonzo (circus) onze dankbetuigingen aan big tech en al helemaal niet tijdens het afgelopen jaar, maar nu zijn ze wellicht toch op zijn plaats, want de in 2003 overleden Yoshimura lijkt zijn postume naamsbekendheid te danken te hebben aan niets minder dan aanpassingen in het YouTube algoritme. Wat blijkt het geval? Zo rond 2017 verscheen Yoshimura’s muziek vaker en vaker in afspeellijsten met achtergrondmuziek. ‘Flora’ verscheen een jaar na bovengenoemde platen en is nu opnieuw verkrijgbaar op vinyl en op cassette.
‘Flora’ is een logisch vervolg op de albums uit 1986 en bij een eerste luisterbeurt snap je misschien tóch waarom deze fenomenale artiest in zijn tijd over het hoofd werd gezien. De melodieën die hij op zijn Yamaha DX7 keyboard speelde zijn van zo’n ongekende eenvoud, dat je het geduldig over je heen moet laten komen, er niet te veel mee bezig moet zijn om het te kunnen waarderen. En dat is vermoedelijk exact hoe YouTube gebruikers zo’n acht jaar geleden verliefd werden op Yoshimura’s werk: ze verwachtten er niets van, waren met iets anders bezig en werden op dat onverwachtte moment overvallen door de schoonheid van zijn met omgevingsgeluiden doordrenkte environmental ofwel kankyō ongaku muziek.