aya
De industrial getinte dance van de Londense producer aya verandert de club in een strijdtoneel. De door UK bass beïnvloede beats schuifelen terwijl haar krakende stem zegt waarop het staat. Het voelt snel unheimisch, vergelijkbaar met het fragiele theater van vroege Xiu Xiu.
Dat geldt onder andere voor de interne dialoog op ‘Off To The ESSO’, die met de intensiteit van Suicide wordt gebracht. Het geluidsdesign is continu onheilspellend, van de desolate noise van het titelnummer tot aan de schavende beats van ‘Heat Death’. Dit laatste nummer roept een sfeer op zoals de stadse duisternis van dubstepper Burial, maar dan met scherpere randen. Hoor bijvoorbeeld hoe snijdend druppels een emmer toetakelen op ‘Droplets’, waarna drums opzwepen alsof aya een ritueel uitoefent. Dansen kan nog steeds, maar dan met een verbetenheid.
Ze bezingt op haar tweede album de uitdagingen van verslaving, wat sterk invoelbaar wordt door de naargeestige sfeer. Met ‘The Petard Is My Hoister’ knipoogt ze naar William Shakespeare, maar de kwelende orgelklanken doen vermoeden dat de geluidsbommen die aya werpt, niet alleen haarzelf raken, maar ook haar publiek.
