Waar is de tijd dat het Gentse Harvesters wist te verrassen met hun debuut ‘At Rosie’s Palace’? De leden van Harvesters spelen en/of speelden bij illustere bands als Hitch, Blackup, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen en Leopard Skull. Met zijn vieren hadden ze eigenlijk wel zo’n beetje elk genre verkend, dus was het tijd voor iets wat geen van hen eerder echt had gedaan: een rootsrockbandje oprichten. En zo geschiedde. Het resultaat was een gepolijste, behoorlijk poppy plaat die hier en daar toch nog verwijzingen bevatte naar bijvoorbeeld de braafste liedjes van Jon Spencer en The Replacements.
Veel brokken maakte het nochtans uitstekende album niet, maar we zijn inmiddels drie jaar en veel concerten verder, en nu lijkt het eurocentje plots overal toch te vallen. Zanger Paul Lamont zit duidelijk goed in zijn vel en heeft zijn stem ondertussen prima geplooid naar het genre, terwijl zijn kompanen Miguel Moors, Bart Soens en Lion De Clerck zichzelf strikter in het gareel houden dan voordien.
Er wordt zelden naast de uitgezette rootslijntjes gekleurd, maar op zich is dat niet erg. Rustig doorkabbelende bluesrock zonder veel verrassingen is het deze keer, al is het allemaal prima uitgewerkt en gebracht. ‘Do Some Good’ klinkt daardoor iets eenvormiger en gezapiger dan zijn voorganger. Het verrassende van het debuut is er vanaf en naar onze smaak klinkt het deze keer net iets te braaf om te blijven hangen.
