Aan alles komt een einde. Soms intentioneel, andere keren noodgedwongen. Na circa vier decennia (weliswaar minus een pauze tussen 2002 en 2009) en ruim een dozijn albums – waaronder genreklassiekers als ‘Streetcleaner’ (1989) en ‘Pure’ (1992) – dwingen heftige gezondheidsredenen Justin K. Broadrick om de versterkers en drummachines bij Godflesh definitief uit het stopcontact te trekken. Jaren van intense fysieke inspanningen hebben hun sporen nagelaten. Vocaal is het niet meer mogelijk om tot het gaatje te gaan. ‘Decay’ is dan ook het eerste van twee albums die de definitieve zwanenzang van Broadrick en vaste kompaan/bassist Ben C. Green inluiden.
Onder de Godflesh-vlag schreef het kernduo geschiedenis als pioniers van de industrial metal, en zijn ze een lichtbaken en referentie voor tonnen bands gaande van Nine Inch Nails, Ministry en Fear Factory tot Amenra en Author & Punisher. Dit tiende reguliere en voorlaatste studioalbum bevat zes tracks die het vorige album ‘Purge’ (2023) niet haalden. Initieel was het de bedoeling dat die een jaar na ‘Purge’ zouden verschijnen, maar zelfs voor een invloedrijke band als Godflesh is het niet meer evident om een label te vinden. Huis van vertrouwen Relapse biedt gelukkig een uitweg.
Terecht, want ‘Decay’ is een terugkeer naar de brute, logge sound van ‘Streetcleaner’. Ditmaal geen uitstapjes richting hiphop, dub of godbetert nu-metal. Opener-met-het-vertrouwde-thema ‘Master And Slave’ zet als vanouds de puntjes op de i. Afsluiter ‘Consume Me’ is al even mechanisch, monolithisch en nihilistisch. Dit is Godflesh oude stijl. Verrassen doet het project al een poos niet meer, maar met epische tracks als ‘Living/Ending’ of het genadeloze ‘Feral Colony’ geeft het de vele discipelen nog steeds het nakijken.
