Zet absoluut het volume luider. Dis Fig speelt met distortion en diep graaiende basstructuren die roepen om gevoeld te worden. Zij spreekt de lage tonen aan die, net als bij de slome drones van The Body of Big|Brave, je lichaam doen zinderen. Het zijn klanken die ze al bezat, maar waarschijnlijk verder heeft geperfectioneerd na haar samenwerking met onder andere The Bug. Dit intense geluid – die botsing van industrial, het immense basgeluid en de emotioneel dwingende zanglijnen – duwt Dis Fig tot haar subliemste kunnen.
‘What To Make Of These Mortal Hands’ is indrukwekkend, sterk en monumentaal. Het verhaal dat zij verbergt in haar muziek is de levensdruk van het menselijk bestaan: opoffering, uitputting, verzet, verdriet en hoop. Dit alles gebald in een stevige zestig minuten waarin subtiliteit verpulverd wordt, geluiden uitbarsten en pijn lijden, emoties verscheurd en uitgespuwd worden. Waarin krassen in klank worden gegoten. Kwetsbaarheid wordt getoond. Zoals de emotionele uitbarsting op de single ‘The Account’ met gastvocalist the wind between. De chaos die in ‘Vorago’ het gefluister overneemt. Zelfs het pastorale ‘Ginko’s Way’ klinkt logisch in deze sonische clash tussen verwoesting en schoonheid.
Het is op ‘I’ll See You In The Burning Sun’ dat de haren op je armen overeind komen. Een intensiteit die op ‘The Snake You Built’ werd opgebouwd, komt hier tot zijn absolute catharsis. Er is geen weg meer terug en Dis Fig heeft je bij je nekvel. En dan moet die andere dijk van een song nog komen: ‘The Stone Awakens ft. LUηG’. Dit is leven, beleven en overleven. Dis Fig maakt het waar, net zoals je had verwacht. Of nee, nog indrukwekkender. Wedden dat er bij ‘A Hundred Hands’ een traantje blinkt wanneer het einde nadert?
