Amelia Baker komt uit Los Angeles, maar woont afwisselend in Californië en in het westen van Ierland. Haar muziek lijkt rechtstreeks uit een mistige vallei te zijn komen aanwaaien, met natte voeten, een viool onder de arm en een verzameling existentiële miserie in de binnenzak. We hebben een Amerikaanse nooit zo Iers horen klinken, maar wonderlijk genoeg klinkt het nergens geforceerd.
Baker maakt folk die omzwachteld is door nachtelijke onrust. Akoestische gitaren, strijkers, piano en koperblazers schuiven behoedzaam langs elkaar heen, terwijl Baker met haar glasheldere stem zingt over verlies, schaamte, verlangen en ander menselijk malheur. De muziek lijkt aanvankelijk erg ingetogen, maar bij nadere beluistering komen de uitgebreide arrangementen duidelijk naar voren, zoals ook bij Ora Cogan of ØXN het geval is.
Soms klinkt ‘A Blooming Body’ als een eeuwenoude klaagzang die per ongeluk in een experimentele studio is beland door de elementen van slowcore, doom of kamermuziek. Dit is geen plaat die zich meteen gewonnen geeft. Ze sluipt, nestelt zich en wacht tot het moment daar is. Broos, dreigend en bloedmooi.
