Oh, het album staat al op? De muziek van Leo Okagawa uit Tokyo heeft meer weg van geluid, en dan vooral geluid dat je eerst niet opmerkt, maar dat langzamerhand alles overneemt. En dan toch weer muziek wordt.
Het lijkt een gluiperig gedoe. Het is inderdaad nogal onderhuids allemaal, maar Okagawa zorgt er wel degelijk voor dat je een luistertrip ondergaat. Als je na een paar subliminale tracks in een soort van sluimer raakt, zorgt hij er ook wel weer voor dat je met ruwe noise en gekmakende piepjes ruw in het hier en nu gedouwd wordt. Ja, je kan dan wel lekker de luisteraar uithangen, maar Okagawa is de baas en loodst jou het limbo in.
Echt een of-je-nou-wil-of-niet plaat, zonder genade of commercieel toekomstperspectief. Petje af voor Leo Okagawa en het ongebreidelde elektronische universum.
