Componist Danya Pilchen heeft in de loop van vier jaar met het Kali Ensemble uit Den Haag gewerkt aan het luisteren als basis voor muzikale interactie, bewustzijn van de manier waarop geluid en ruimte elkaar beïnvloeden, en dat besef gebruiken om het ontvouwen van muziek te sturen. Drie leden van het ensemble hebben een partituur van hem gebruikt om ‘Paper Braids’ uit te voeren in het Orgelpark. Twee orgels werden handmatig bespeeld, en twee werden bestuurd vanuit laptops. Die laatste reageerden bovendien op geluid dat ze ontvingen. Microfoons en luidsprekers in de zaal wekten daarnaast feedback op. Het zijn elementen die dicht aanliggen tegen het gedachtegoed van Pauline Oliveros en Éliane Radigue. Sterker nog, ‘Paper Braids’ doorloopt een traject dat vergelijkbaar is met Radigues ‘Occam XXV’, uitgevoerd door Frédéric Blondy, zij het in tegengestelde richting. Waar Blondy vanuit de diepste diepten omhoog klom, beginnen de drie leden van Kali in het hoogste hoog en dalen ze in vijfenvijftig minuten steeds verder naar beneden. Maar het gebruik van vier orgels (waaronder een in microtonale stemming) en de manier waarop ze op elkaar en de ruimte reageren roept heel eigen klankwerelden op, die ook nog eens de neiging hebben om ingrijpend van kleur te veranderen. Pilchen heeft een werk gecreëerd waarin hij feedback op verschillende manieren toepast. In ‘Paper Braids’ neemt hij je mee op een reis vol diepte en lagen. Hoewel het traject zelf van meet af aan duidelijk is, kun je bij herhaald luisteren steeds nieuwe kleuren en vormen ontdekken in de betoverde ruimte die hij heeft vastgelegd.
