Uit het noorden van Italië komt Stormo, een band die vaak in de post-hardcore of screamo-hoek geduwd wordt. Ze staan erom bekend een uitstekende liveshow neer te zetten, en om hun talent om tegen de genregrenzen aan te duwen. Het laatste wapenfeit, ‘Sogni Che Invadono Il Cielo’ (‘dromen die de hemel binnendringen’), getuigt daarvan.
De plaat laat meteen op opener ‘Gesti’ een agressieve toon horen, maar ook de expressieve zang van Luca Rocco, die de teksten meer maakt dan wat je leest op de hoes tijdens het luisteren. Waar Stormo op ‘Maree’ van de atmosferische black metal lijkt te lenen in de melancholische delen, zit dat er later in ‘Indaco/ Ardesia’ volop in. Een continue barrage van blastbeats, tremolo riffs en geschreeuwde zang slaat je in het gezicht.
Elke song zoekt een andere expressie, en dat zit ‘m in het broeierige, onheilspellende postpunkbaslijntje van ‘Estuari’, maar ook in het grootse doomgebaar van ‘Costellazioni’. ‘Isole’ biedt dan een verrassend slotstuk, waarin de muziek bedolven wordt door een laag noise en bliksemende percussie. Het is een waardig slotstuk van het grootse drama dat Stormo zoekt. Zes vertellingen die spelen met thema’s van hoop tegen ontzettende natuurkrachten in. En daarin klinken de Italianen sterker dan ooit.
