Yellow Eyes
Yellow Eyes dropt met ‘Confusion Gate’ de blackmetalplaat van 2025 die de rest overbodig maakt. Het is de no-nonsense zevende plaat van het New Yorkse gezelschap, dat zich eigenlijk niks aantrekt van genrenormen. Dat plaatst ze ook buiten de traditie, waarmee eigenlijk alleen eigen projecten en USBM namen als Krallice nog als referentie passen. En daar zit meteen de moeilijkheid. Yellow Eyes gooit zoveel je kant op dat dit album echt tijd en moeite kost om te doorgronden, maar dan heb je ook echt wat.
Opener ‘Brush The Frozen Horse’ heeft letterlijk toeters en bellen, maar ook opvallende passes met rust en heavymetalriffs. De drums van Mike Rekevics zijn zoals altijd allesbepalend in de continue tempowisselingen en het gevoel van onrust op een track als ‘I Fear The Master’s Murmur’ (een knipoog naar het vreemde voorgaande album). En toch zijn de gitaren en melodieën ook vertrouwd, rijk en atmosferisch neergezet door de Skarstad broers. Soms neigen de songs zelfs naar wat folky passages of epische metalstukken, zoals de jankende gitaren op ‘Suspension Moon’. De teksten helpen hierin ook wel mee, vol natuurbeelden en dieren die metaforisch een verhaal van buiten onze tijd vertellen. Dat doet het album trouwens ook met een aantal intermissiestukken die helpen een narratief te bouwen. Dat komt tot zijn climax op de titeltrack, die met een muur van gitaren opent en een diepe melancholie oproept. De track neemt wat gas terug, ontvouwt zich langzaam met fluiten en sombere synths. Het levert een majestueus en a-typische einde op en juist daarin is Yellow Eyes zo ontzettend bijzonder. Label Giliad Media gaat de persen staken, maar ‘Confusion Gate’ maakt zeker deel uit van een waardig slotsalvo.
