Concepción Huerta experimenteert al meer dan tien jaar met magneetband, op zoek naar wat ze zelf de fysiek-akoestische relatie noemt: wat een lichaam met geluid doet; en wat geluid met een lichaam doet. De in Guanajuato geboren, tussen Mexico-Stad en Berlijn levende fotografe en geluidskunstenaar werkte eerder samen met onder anderen cellist Mabe Fratti, en dat gevoel voor geduld en textuur zit ook in haar nieuwe album ‘No Queda Nada, Todo Resuena’. De plaat bestaat uit twee kanten, elk één lange track, en de titels vormen samen een paradox: ‘No Queda Nada’ (er blijft niets over) en ‘Todo Resuena’ (alles resoneert).
Beide zijn opgenomen met een Buchla 200-setup, op magneetband en een viersporencassette, deels tijdens een residentie in het Elektronmusikstudion in Stockholm. Beide benaderen hetzelfde idee vanuit twee richtingen: geluid als iets dat verdwijnt zodra het klinkt, en tegelijk als iets dat nooit helemaal weggaat. Huerta noemt haar werkwijze zelf ‘Electricity printed onto magnetic tape”, een soort fotografisch geheugen waarin materiaal, licht en frequentie in elkaar overlopen. Ze verwijst daarbij naar Daphne Oram, de Britse pionier van elektronische muziek. Ze behandelt haar multi-trackmachines niet als neutraal gereedschap maar als, in haar eigen woorden, “surfaces of friction where the signal wears away, duplicates itself, deviates”.
Dat is precies hoe de plaat klinkt: geen twee keer hetzelfde signaal, eerder een echo die bij elke doorgang iets van zichzelf achterlaat. ‘No Queda Nada’ beweegt traag en onderhuids, als een opname die zichzelf voortdurend opnieuw afspeelt en daarbij langzaam slijt. ‘Todo Resuena’ is feller, met een ronddraaiende, kinetische energie die eerder doet denken aan een oscillerende storing dan aan een compositie in de traditionele zin. Tegen het einde is het niet meer te onderscheiden waar het lichaam ophoudt en de band begint. Dat is precies het punt van deze plaat: niet het geluid zelf, maar de sleet erop.
