Neighbours Burning Neighbours
Ik heb eigenlijk nooit goed begrepen waarom The Sweet Release Of Death niet een ‘grote’ band werd in Nederland. Hun overrompelende gitaarnoise had alles om -althans in alternatievere muziekkringen– een breed publiek aan te spreken. Er werd de laatste jaren nauwelijks nog iets van de groep vernomen, maar des te meer deed frontvrouw Alicia Bretón Ferrer van zich spreken met Neighbours Burning Neigbours, een ander aangenaam lawaaierig Rotterdams collectief.
Hun debuut ‘Burning Neighbours’ ontpopt zich eveneens als een lavastroom aan snaren- en drums-gegenereerde energie. Maar het is niet alleen de ‘sound’ die imponeert. Er is weldegelijk sprake van ‘songs’. De ‘credits’ van de songs worden over de groep verdeeld en zo gevarieerd als de nummers zijn, is er na enkele keren luisteren wel degelijk sprake van een rolverdeling. Enerzijds de bas van Kat Emma Kalkman en de drums van Aram Kalman die als een tandem aan elkaar lijken te kleven. En daarnaast de schelle gitaren en stemmen van Alicia Bretón Ferrer en Daanie van den IJssel die als ANWB-borden boven op die zware rockbodem de richting aangeven. Steeds weer opnieuw. Soms wat meer ingetogen, zoals in ‘Friends’, en op andere momenten ronduit explosief, zoals in ‘Familiar Place’. Zonder ook maar ergens in herhalingen te vervallen.
De muziek blijft het album lang bewonderenswaardig en uitdagend meeslepend en straalt voortdurend urgentie uit, zoals bijvoorbeeld The Ex dat ook kan. Inmiddels is bekend geworden dat Alicia Bretón Ferrer om persoonlijke redenen de groep alweer gaat verlaten. Wat dat voor Neighbours Burning Neighbours zal betekenen is nog niet duidelijk, maar dit debuut is in ieder geval een niet mis te verstaan muzikaal statement.
