De Amerikaanse post-blackmetalband Bosse-de-Nage heeft regels en verwachtingen altijd aan hun laars gelapt. De blackgaze die vanaf hun eerste album de kern vormde van hun muziek werd toen al ingekleurd met progressieve elementen die hun klank en composities zo uniek maakten. Die lijn hebben ze met het verstrijken van de tijd doorgetrokken en op hun nieuwe album, ‘Hidden Fires Burn Hottest’, staat deze eigenzinnigheid centraler dan ooit.
Zowel tekstueel als instrumentaal roept dit album een existentiële angst op. De zanger brengt deze teksten afwisselend in gekwelde grunts en als spoken word ten gehore. De muzikale spanning zit hem niet per se in de klank van de instrumenten: hoewel er zeker rauwe passages zijn, zijn er ook veel stukken waarin de klank van de gitaren maar beperkt overstuurd wordt. Hierdoor zwakt de spanning niet af, maar blijf je je als luisteraar opgejaagd voelen door de wringende riffs en gesyncopeerde ritmes, die op prangende wijze worden gespeeld. Dat gevoel wordt versterkt door moeilijk thuis te brengen geluidseffecten zoals die op ‘Mementos’ en ‘Frenzy’. Tegelijkertijd komen in de atmosferische intermezzi op de plaat en de akkoordenschema’s van bijvoorbeeld ‘No Such Place’ en ‘Underwater’ de heilzamere shoegazewortels van Bosse-de-Nage aan de oppervlakte.
De Amerikanen hebben zich vrijer dan ooit gevoeld om het experiment aan te gaan en dat is goed uitgepakt. Door ver buiten de lijntjes te kleuren is ‘Hidden Fires Burn Hottest’ een plaat geworden die indruk maakt en beklijft.
