Gezien zijn aanzienlijke staat van dienst – Andy Stott heeft, inclusief dit eerste album, in vijf jaar zeven albums op zijn naam staan – is het enigszins verwonderlijk hoezeer deze producer uit Manchester altijd relatief onder de radar is gebleven. Dat zijn muziek vaak het midden houdt tussen genres als Detroit techno, industrial, downtempo en indie-pop maakt dat hij wellicht minder makkelijk te plaatsen is dan sommige van zijn collega’s. Wellicht draagt dit bij aan zijn relatieve obscuriteit. Op ‘Late Loop’ is Stott dan weer behoorlijk stijlvast.
Statische ritmes die doen denken aan die van de Amerikaanse houseproducer Theo Parrish, worden vergezeld van de melancholische stemmen van Alison Skidmore en Elaine Howley die elk vier tracks op zich nemen. Wat betreft de songstructuren komen herinneringen aan Portishead heel in de verte naar boven, maar die aanknopingspunten dekken de lading geenszins. Het zijn de houterige kickdrums, snares en percussieve elementen die hiervoor als schuldige kunnen worden aangewezen.
Het is net alsof Stott, wat dit betreft, de grenzen van het toelaatbare opzoekt. Alles is natuurlijk toelaatbaar, en wie muzikale uithoeken opzoekt, verdient respect, maar de indruk dat deze Mancunian ze met zijn ultra-trage cadansen wel erg bruin bakt, laat zich maar lastig verdringen. Er is één nummer waar makkelijker liefde voor te voelen is, en dat is de titeltrack waarmee het album eindigt. Het zijn de diepe, serene drones en de voorzichtig zingende stem van Alison Skidmore die daar grote indruk maken.
