Ongeacht in welk gezelschap mensen zich bewegen, zijn ze gezelschapswezens. Een van hun grootste angsten is dan ook het idee volkomen alleen te zullen staan, een besef van verlatenheid waar geen einde aan komt. Wanderwelle, het duo van Alexander Bartels en Phil van Dulm, verklankt precies die sensatie op ‘Ghosts Beneath The Brine’, het laatste deel van een trilogie met de zee en klimaatverandering als thema. Het album duurt net iets meer dan een half uur, maar de klanken lijken zich oneindig uit te strekken, alsof alleen dat gevoel van diepe, zwarte eenzaamheid de seconden langzamer doet wegtikken, alsof tussen elke tik een vrijwel onoverbrugbare leegte gaapt.
Zwevende akkoorden, traag lopende bassen en afdalende orgelklanken roepen in ‘To Become A Ghost’ een omgeving op van een mist waarin geen vaste vormen meer te onderscheiden zijn. Het is het sluitstuk van een beklemmende reis die langs lege, barre landschappen leidt. Al zijn veel geluiden zacht van karakter, er waart een doodse kilte door de muziek. In ‘Empty Nets’ hoor je een koor van vervormde stemmen tegen een achtergrond van heldere slagen op metaal en langgerekte tonen die in het rond stralen.
Zo zou het onontkoombare lot kunnen klinken van mensen die verloren ronddobberen op een onafzienbaar wateroppervlak, een zee die van alle leven ontdaan is. Het verdient aanbeveling om oren en zenuwen te pantseren voor het luisteren. Aldus geharnast is er overvloedige schoonheid te ontdekken in de muziek. Maar een opgewekt dansje zul je er niet op uitvoeren.
