METZ
Het Canadese METZ staat al sinds 2007 geboekstaafd als een noiserockband, maar met ‘Up On Gravity Hill’ (hun vijfde album voor Sub Pop) mag dat etiket definitief over de haag worden gekieperd. Het is een cliché, maar hoe meer muzikanten hun instrumenten onder de knie krijgen, hoe beter het hen doorgaans afgaat om goeie songs te schrijven.
Alex Edkins (zang/gitaar), Chris Slorach (bas) en drummer Hayden Menzies zijn meer dan ooit in dat stadium beland. Acht op acht songs, ditmaal. Ze hebben een lange weg afgelegd sinds hun titelloze debuut. De chaotische, noisy en (live) vooral ook loeiharde mix van (Amerikaanse) punk, grunge en noiserock is doorgebloeid tot potige, maar melodieuze en meezingbare alt-rock met straffe strofes, dito refreinen en nuance. Qua referentiepunten kan die evolutie, die zich stilaan vanaf derde album ‘Strange Peace’ (2017) manifesteerde en zich doorzette op ‘Atlas Vending’ (2020), worden verklankt als een route van Shellac, The Jesus Lizard, Unsane en vroege Sonic Youth en Nirvana naar Torche, Sugar, True Widow of Swervedriver.
Niets mis met recyclage dus. Zolang dit maar winnaars oplevert zoals ‘Up On Gravity Hill’.
