Als de discussie in alle hevigheid losbarst, leunen we geamuseerd achterover. Aan de ene kant van het spectrum wordt het nieuwe album van Douglas P. onthaald als een minimalistisch meesterwerk, zijn idolen uit de jaren 1960 (van The Beatles tot Syd Barrett) waardig. Tegenstanders schreeuwen moord en brand en gebruiken woorden als kaal, koud of zielloos. De echte romantici snikken dat Death In June met dit album het neofolkgenre vermoord heeft. Wij kunnen rustig stellen dat de drie stellingen sterk overdreven zijn. Het klopt dat de muziek gestript is tot enkel de essentie overblijft: akoestische gitaar, stem en enkele samples/effecten. We vertellen evenmin iets nieuws als we melden dat zowel de vocalen als de gitaarakkoorden slechts een beperkte spanwijdte hebben. Wat overblijft is een verrassend eenvoudige, maar matige Death In June plaat. We vrezen dat de nieuwe tracks zich minder definitief in ons hart zullen nagelen als legendarisch minimalistische voorgangers (pakweg Fall Apart of Leper Lord). Maar misschien is dit wel wat kenners een groeiplaatje noemen? De teksten blijven in elk geval overeind en het mooie artwork kunnen we eveneens smaken, zodat we je, weliswaar voorzichtiger dan gewoonlijk, aanbevelen om te investeren in de gelimiteerde dubbele 10inch picture disc (vijfhonderd stuks). Wellustig geknor opent de prachtig verpakte (The Angel Of The North) gelimiteerde live cd. Deze registratie van een optreden in Melbourne (2000) toont een afgeslankte Death In June: vocalen en gitaar van Douglas P. en percussie van John Murphy. Naar goede gewoonte worden alle klassiekers herleid tot tweeminutenversies. Er is natuurlijk al veel (al dan niet officieel) live materiaal van Death In June verkrijgbaar, maar de uitstekende opnamekwaliteit en de mooie vormgeving, maakt dat Black Angel Live! in positieve zin opvalt.
