Al snel na de eerste punkgolf (1976-’77) –denk aan ondertussen iconisch geworden bands als The Sex Pistols, The Damned, The Clash en The Buzzcocks– viel de beweging uit elkaar in diverse (politieke en apolitieke) fracties. Zo had je onder meer de anarcho-punks zoals Crass, Subhumans en Conflict die intelligentie koppelden aan directe actie. Daarnaast had je de zogenaamde Oi! bands die vooral koketteerden met hun working class roots zoals Infa Riot, Blitz of Cock Sparrer. Sommige punks en skinheads flirtten niet alleen met voetbal(hooliganisme) (The 4-Skins, Cockney Rejects), maar ook met nationalisme en zelfs ronduit fascisme en nazisme zoals het beruchte Skrewdriver. Links van het politieke spectrum bevonden zich dan weer bands zoals The Business, The Oppressed en Angelic Upstarts, sinds 1977 de uitlaatklep voor frontman Thomas ‘Mensi’ Mensforths uitgesproken socialistische, syndicalistische en antifascistische opvattingen. Met nummers als ‘The Murder Of Liddle Towers’ (hun debuutsingle), ‘I’m An Upstart’, ‘Police Oppression’, ‘Lust For Glory’ of ‘England’ wist de band uit South Shields weliswaar enkele opgemerkte hits in de scene te scoren, maar Angelic Upstarts zou altijd tot de B-ploeg van de Engelse punk behoren. De reden: te veel zwakke nummers en eenheidsworst naast dat handvol markante songs. Tussen 1979 en 1982 brachten ze vier studioalbums en een liveplaat uit. Die werden vorig jaar in een boxset gestoken. Ditmaal worden vijf albums en een live-registratie uit de periode 1983-’91 samengebracht. Na het teleurstellende en muzikaal richtingloze ‘Still From The Heart’ uit 1982 revancheerde Angelic Upstarts zich een jaar later met het uitstekende ‘Reason Why?’, waarop old school punk anthems (‘42nd Street’, ‘The Burglar’) worden afgewisseld met strijdliederen als ‘Solidarity’ en de white reggae van het titelnummer. Compositorisch is ‘Reason Why?’ ongetwijfeld het beste en meest ambitieuze album uit hun discografie. Op ‘Last Tango In Moscow’ speelt de band op veilig en worden stilistische experimenten grotendeels achterwege gelaten. Het album consolideert het (bescheiden) kunnen en de positie van de band; niet meer, maar ook niet minder. Tien bonusnummers, net als bij ‘Reason Why?’, maken het feest compleet. Ook op ‘Live In Yugoslavia’ uit 1985 mag ‘White Riot’ van grote voorbeelden The Clash niet ontbreken, maar verder voegt het album nauwelijks iets relevants toe aan hun verhaal. Het is gewoon een best of van de band op dat moment. De controversiële single ‘Brighton Bomb’ (naar aanleiding van de mislukte aanslag op Thatcher) werd als extra toegevoegd aan ‘Power Of The Press’ uit 1985. Muzikale grenzen worden ook hier niet verlegd en de gekende linkse thema’s worden nog steeds met veel trots verkondigd. Nog méér controversie, met opnieuw interpellaties in het Britse parlement, was er in 1987 bij het verschijnen van ‘Blood On The Terraces’. Met het Heizel voetbaldrama (1985) nog fris in het geheugen wisten Angelic Upstarts alweer tegen gevoelige schenen te trappen. Extra goudeerlijke straatpunk ten slotte is er op ‘Bombed Out’ uit 1991. Essentieel spul voor liefhebbers van authentieke Engelse punk, maar na zes cd’s en niet minder dan honderd nummers zijn wij nu alvast toe aan een streepje bossanova.
