Panda Bear
Met ‘Sinister Grift’ heeft Noah Benjamin Lennox een zacht popalbum met een introspectieve, licht weemoedige ondertoon gemaakt. Daarbij kreeg hij muzikale ondersteuning van al zijn Animal Collective bandleden. Dat is voor eerst op een soloalbum van Panda Bear.
Echo’s van Beach Boys zanger Brian Wilson waren – met name door Lennox’ bijzondere, hoge stem – altijd al terug te horen in het werk van Panda Bear, maar de link met de ultieme surfband uit Los Angeles is op ‘Sinister Grift’ nog sterker, vanwege de poparrangementen die het album domineren en een zeker element van tijdloosheid dat uit de songteksten naar voren komt. De plaat doet ook op een andere manier Californisch aan en dat zit hem in de lichte Latin touch die je af en toe terug hoort. Zo doet ‘Ends Meet’ denken aan Ry Cooders versie van ‘Hey Joe’.
Hét nummer dat met kop en schouders boven het maaiveld uitsteekt, is ‘Ferry Lady’, een bombastisch break-up liedje met, ondanks de melancholische ondertoon, een zomers gevoel. Het is een meesterwerk dat herinneringen aan Animal Collective’s fantastische album ‘Merriweather Post Pavilion’ uit 2009 naar boven brengt. Die melancholie keert vaker terug op ‘Sinister Grift’: het prachtige, laag-energetische ‘Elegy For Noah Lou’ gaat wederom over een verloren liefde.
Met de afsluiter ‘Defense’, met een bijdrage van Cindy Lee op gitaar, probeert Lennox op te krabbelen uit dit dal, maar lukken wil het niet echt. Genieten van deze prachtige treurnis, zonder dat je zelf naar beneden getrokken wordt, is het advies dat in de bijsluiter van deze ijzersterke plaat zou moeten staan.
