We wisten al langer dan vandaag dat Michael Gira smaak heeft als het draait om muziek. Voor de komende Europese tournee van Swans koos hij de Zweedse Maria W Horn als voorprogramma. Het verschil in volume mag dan immens zijn, qua intensiteit van wat Horn maakt en brengt moet ze niet onderdoen voor Gira.
We volgden haar platen al een tijdje, draaien ze geregeld en hebben er dan ook geen bezwaar tegen dat ze een half jaar na het schitterende ‘Celestial Shores’, een samenwerking met Mats Erlandsson opnieuw onze aandacht komt opeisen met ‘Panoptikon’. Het is een album dat in opdracht werd gemaakt van Statens Konstråd voor Luleå Biennalen 2020. Het is een suite geworden voor stem en elektronica, horend bij een installatie in de verlaten gevangenis van Vita Duvan, een voorbeeld van een koepelgevangenis, een Panopticum. Het oorspronkelijke werk was opgezet als een combinatie van licht en geluid waarbij luidsprekers in de cellen van de gevangenis werden geplaatst, waardoor Horn de imaginaire stemmen van de gevangenen liet weerklinken. Op dit album gebruikt ze de stemmen van Sara Parkman, Sara Fors, David Åhlén en Vilhelm Bromander om dat idee tot leven te brengen. Een ingetogen plaat is het geworden die baadt in drones en verstilling. De stemmen gaan geleidelijk met elkaar in conversatie, zoals de gevangenen het indertijd waarschijnlijk ook deden.
De fascinatie van Horn voor dit Panopticon druipt van elke noot en de sfeer van dat werk weet ze prima over te brengen. We begrijpen Gira perfect dat hij deze dame onder zijn vleugels mee op sleeptouw neemt.
