EarthBall
En toen was daar, bij wijze van meteoorinslag, ineens EarthBall. Een improvisatiegezelschap dat ooit voor een optreden een bandnaam moest hebben, en sindsdien is de band verder uit gaan dijen, met meer leden, meer instrumenten, en meer herrie.
Live opgenomen in de kelder van een paar van de bandleden is hun nieuwe album ‘Outside Over There’ een genadeloze auditieve afstraffing. Een van de beste noiserockalbums van 2025 als je het mij vraagt, waarop je de band in hun vooralsnog meest tot wasdom gekomen vorm hoort. Schel, amorf en atonaal, maar god wat een aanstekelijke energie spat er van de band af.
Volledig geïmproviseerd banjert de groep van freejazzachtige geluidsexplosies langs noisepassages naar hun overrompelende noiserock ontknoping ‘And Music Shall Untune The Sky’. Die titel alleen al! EarthBall klinkt op hun meest ontregelende momenten dan ook als een band die het weefsel van de realiteit langzaam uit elkaar aan het trekken is. Manische drums, krassende gitaren en een krijsende saxofoon doen de band enorm klinken, maar op gepaste momenten valt de band ook bijna stil, rekt de structuur van hun muziek verder en verder op, en baadt in de enge atmosfeer die ze weten te bewerkstelligen. Zo houdt de band je als luisteraar altijd op je hoeden.
Enkele jaren terug nam noise-instituut Wolf Eyes de band al eens mee op sleeptouw, en verzorgde bandlid John Olson als een soort kwaliteitskeurmerk de linernotes van ‘Outside Over There’. Opdat EarthBall maar net zo’n lange, rijke carrière te wachten staat.
