Blijkbaar is het mogelijk om een fors galmende ruimte akoestisch zo vol te pompen dat die uit elkaar dreigt te knappen. Tenminste, die indruk krijg je als je de samenwerking hoort tussen celliste Leila Bordreuil en organiste Kali Malone op ‘Music For Intersecting Planes’. Bordreuil voegt aan haar spel feedback toe, Malone sinusgolven. Net als in de muziek van Alvin Lucier doet Malone daarmee het geluid in het kerkje van het Zwitserse dorp La Tour-de-Peilz aan het meer van Genève schudden en daveren. Bordreuil draagt daar op haar cello ruimhartig aan bij.
Terwijl het orgel in het tweedelige ‘Intersecting Planes’ de ruimte vult met een verpletterend brommen, strijkt zij hoog opklimmende flageoletten uit haar metalig snorrende snaren. In ‘Pilots In The Night’ begint Malone met een lage sinustoon, waar ze een basnoot uit het orgel rakelings tegenaan plaatst. De doordringende bevingen die ze zo laat ontstaan, vormen een fundament voor fluittonen die ze speelt. De cello versterkt het fundament. Gaandeweg laten de twee elkaar los en bouwen ze aan diep resonerende akkoorden, met het fluiten van het orgel als klaaglijke tegenstem.
Een kort dansje met de ironische titel ‘Endless Dance Of Eternal Joy’ beëindigt het spektakel. Het klinkt allerminst als eeuwigdurende vreugde, en de beentjes lijken eerder vermoeid dan energiek op en neer te springen. Maar het is een goede uitlaatklep nadat de twee het kerkje hebben blootgesteld aan geluidsgolven die de muren onder hoge druk hebben gezet. Leuk zijn overigens het klokgelui en het gebrom van verkeer als onbedoelde indringers in de muziek.
