Lantlôs begon zo’n twintig jaar geleden als het soloblackgazeproject van de Duitse Markus Skye en werd al snel een van de grote namen in het genre. Wanneer artiesten zich persoonlijk ontwikkelen, ontwikkelt hun muziek vaak ook mee; zo ook bij Lantlôs, voor wie vanaf ‘Melting Sun’ uit 2014 black metal steeds minder prominent aanwezig is. Op ‘Nowhere In Between Forever’, Skyes nieuwste plaat, heeft die duistere kilte volledig plaatsgemaakt voor wat hij zelf omschrijft als ‘de ondoorgrondelijke lichtheid van het bestaan’, waardoor het album de perfecte soundtrack is voor de lente en de zomer.
Dit nieuwe hoofdstuk in de discografie van Lantlôs is het best te omschrijven als een alternatief pop/rockalbum, stevig gegrond in shoegaze. De plaat pakt je meteen met de catchy gitaarhooks op ‘Daisies’. De energie is hoog en de akkoordenschema’s in majeur en de meerstemmige, harmonieuze zang roepen een vrolijk gevoel op. Skyes oorsprong in de black metal komt op dit album vooral terug in het stevige gebruik van geluidseffecten, met name digitaal. In plaats van klassieke distortion neigt de gitaarklank vaak meer naar een bitcrusher- of chiptuneachtige klank, en ook de synthesizerklank is behoorlijk scherp – soms zo scherp dat het bijna witte ruis wordt.
De drums worden afgewisseld met elektronische percussiesamples en op nummers als ‘Solar Death’ en ‘Ghost’ wordt de zang met vocoder-effecten extra gelaagd. Hoewel sommige fans van Lantlôs’ oude werk misschien niet helemaal gecharmeerd zullen zijn, zal ‘Nowhere In Between Forever’ bij andere (nieuwe) luisteraars juist aanslaan. Het is een perfect voorbeeld van hoe een muzikant en zijn muziek samen kunnen evolueren tot iets prachtig nieuws.
