more eaze
De multi-instrumentalist Mari Maurice, beter gekend als more eaze, geeft haar songs graag de tijd om te groeien. Uitgestrekte akkoorden en lang nazinderende snaaraanrakingen in een hemels traag tempo die je op sleeptouw nemen. ‘lacuna and parlor’ dat wordt uitgebracht bij het Poolse Mondoj, neemt je in de eerste dertig minuten via ‘waltz (in memoriam old ways of living)’ langsheen ‘blanking intervals’ en ‘leap year compersion’: de openingstrack als een prelude voor twee lange uitgesponnen sonische balades. ‘waltz (in memoriam old ways of living)’ is puur en intens. Een emotiebom, die wel of niet losbarst, afhankelijk van wat je voelen wilt. En meteen ook de toon zet voor de rest van het album.
more eaze ontbloot een intimiteit die je als luisteraar langzaam openvouwt. Waarna op ‘blanking intervals’ met zijn repetitieve gitaarakkoorden en weemoedige, in Auto-Tune verstopte zang, zij ook haar ganse klankenpallet ontbolstert. En de ogenschijnlijke suave van de track met chaos en distortion overgiet. Een heerlijke tegendraadsheid die met regelmaat terugkeert in more eaze’s werk. ‘mmaterials for memory’ —waar strijkers in overdub gaan en gebabbel over de track wordt gemorst— klinkt als een kamerrecital waar enkele piano-akkoorden worden rondgestrooid met de bedoeling je sprakeloos achter te laten. Het ganse album steelt trouwens je woorden. De muziek palmt je in en raakt je ontzettend diep. Je geraakt in trance op door Americana geïnspireerde ambient. Waarna de strijkersmonoloog op ‘a(nother) cadence’ je uit deze trip rukt en knipoogt naar een concerto van Vivaldi. Waarbij afsluiter ‘adagio for pedal steel ensemble and overdubbed room’ exact dat is. Een langzame door pedal steel gespeelde melodie waarrond geluidscollages dwarrelen.
Wat een album. De diversiteit aan klanken, de manier waarop instrumentatie en genres worden samengevoegd en bruist van hedendaagse vindingrijkheid. more eaze heeft met ‘lacuna and parlor’ een immens sterk album aan haar discografie toegevoegd.
