Een verzameling moeilijke schetsen: zo kan het tweede album ‘Carve’ van de Amerikaanse Kathryn Mohr worden omschreven. De gitariste en zangeres heeft het album opgenomen over een lange periode van isolatie in de Mojave Desert en omschrijft zelf het proces als een ingewikkelde verkenning van rouw, liefde, en de (on)mogelijkheid van menselijke verbinding. Dit klinkt door in de twaalf nummers, die op een tweetal experimentele ambient/noise-tracks na bestaan uit kleine liedjes van gitaar en stem, al dan niet later bewerkt in de studio. De stijl laveert tussen Kim Gordon en Tracy Bonham; en doet qua sound denken aan de Amsterdamse Ioana Iorgu. Mohr weet pakkende, bevragende en beklemmende stukken te maken, maar bij het beluisteren van het hele album beklijft toch het gevoel dat er te weinig onderscheid tussen de nummers zit; en komt er een licht gevoel van verveling opzetten. Veel voelt ook net niet helemaal af, alsof we luisteren naar een aanzet tot in plaats van een afgerond werk. Dat kan een esthetische keuze zijn, maar in dit geval werkt het niet bevorderlijk voor een lange luistersessie; en is het beter om af en toe een nummer of drie op te zetten.
